Zo hé…eindelijk de eerste tempels bezocht!!!!

 Gisteren is het er uiteindelijk toch van gekomen, na al die jaren heb ik m’n eerste stappen gezet op het pad van Kobo Daihsi op het eiland Shikoku.

Voordat ik de tempel betrad heb ik mij in in de traditionele witte kledij gestoken en allerlei attributen aangeschaft die je bij het bezoeken van de tempel gebruikt.

Zoals een boekje waar je het bezoek aan de tempel laat registreren.

Ondanks de weersvoorspelling voor regen heb ik onderweg niet meer dan eventjes lichte regenval maar het was wel aan de warme kant..

Ik had vanmorgen voordat ik vertrok uit Tokushima twee dames uit Denver ontmoet,  Cris en Kris.

Makkelijker onthouden kan natuurlijk niet.

Zij hadden net voor de tweede keer de route afgerond maar wilden nog even naar Tempel 1 om het af te sluiten en hielpen mij op weg.

Zij hadden erg veel goede raad, teveel om te onthouden maar het was wel gezellig en zij hebben mij geholpen om mijn outfit aan te schaffen en de weg in de tempel met alle gebruiken te laten zien.

Dat is nog een heel gedoe met diverse ceremonie’s die je moet volgen , mantra’s reciteren en kaarsjes en wierook te branden. Oftewel teveel om te onthouden in een keer..

Uiteindelijk duurde het nog wel even voordat ik op weg was naar tempel 2.

Onderweg kom je vaak dezelfde mensen tegen, maar de meeste bezoekers komen met de auto of bus.

Uiteindelijk heb ik voor sluitingstijd nog de vijfde tempel kunnen bezoeken, waarvan de laatste twee samen met een Japanner , volgens mij heet hij Haki ,maar pin me er niet op vast, die ik al bij tempel 1 was tegengekomen en wij liepen ongeveer het zelfde tempo.

Wij deden samen de ceremonies , hij iets serieuzer dan ik, maar ik zal beter m’n best gaan doen en denk dat voordat ik het rondje afgemaakt zal hebben het wel onder de knie zal hebben.

Dar zou toch wel respectvol zijn naar de monniken die hun tempels voor ons openstellen.

Hij werkt op een cruiseschip en sprak ook engels. wat de communicatie wel makkelijker maakte.

Was wel gezellig om een beetje aanspraak te hebben en hij liet mij weer dingen zien die ik nog niet kende.

Morgen maar weer eens verder op pad.

Nog maar 83 te gaan…

Voorlopig weer genoeg met treintjes gespeeld…..alhoewel….🚂

 Na een leuk ontspannend treinreisje van Nagoya naar Tokushima, wat dus eigenlijk qua stress level richting de top ging ben ik dus op het eiland Shikoku aangekomen.

Shikoku betekend vier landen wat wijst naar het gegeven dat het eiland opgedeeld is in vier prefecturen , 

Tokushima, Kochi, Ehime en Kagawa.

Toen ik vandaag met de trein hier aankwam had ik toch onderweg al een leuk bergachtig landschap gezien ondanks dat men beschrijft dat Tokushima vrij vlak is en makkelijk te bewandelen.

Leuk om mee te starten in het kader dat we iedere dag trainen voor de volgende.

Het vinden van de juiste weg, de balie voor het kopen van een buskaart, uitzoeken op welke manier je kan betalen geld uit de muur  trekken en de vraag of dat je aan de OVkaart genoeg hebt zorgde vanmorgen in het station van Nagoya wel voor een stressvolle situatie.

Zeker gezien het feit dat het station meer op een soort Mall of the Netherlands  op laatste zaterdag voor de kerst lijkt.

Normaal gesproken zou ik daar nog niet dood gevonden willen worden maar er zijn genoeg mensen die dat wel “leuk” vinden.

Gelukkig staat alles goed aangegeven in het Japans dus dat kwam wel goed 😌 

Bij de tweede overstap zat ik “per ongeluk” in de eerste klas coupé en kreeg te horen cq te lezen via Google Translate dat ik daar eigenlijk niet mocht zitten en ik begreep dat ik bij de volgende halte naar mijn eigen gereserveerde stoel moest gaan in een andere coupé.

De lieftallige jongedame die mij daar op wees was erg behulpzaam, dus deed ik maar wat ik begreep dat ik volgens haar zou moeten  doen en  zodra de trein stopte stapte ik uit en liep naar de andere coupé.😎🧐

Uiteindelijk bleek dat ik dus eigenlijk over moest stappen in een andere trein en later mocht ik het hele stuk weer terug en in dit geval met zo’n snelle Concorde-achtige supertrein, dus de terugreis duurde maar een half uurtje ofzo.

Nouja, ben er toch weer gekomen en afgezien dat ik per ongeluk wel een wel roken kamer geboekt heb en de niet roken kamers volgeboekt zijn is alles goed gekomen.

Dat roken is hier nog wel een dingetje, ben blij dat ik er van af ben.

Dat hebben we ook weer gehad…..

 De drie dagen op het circuit van Suzuka zitten er op.

Veel gezien en gehoord, ontzettend druk maar bij elkaar wel leuk om meegemaakt te hebben.

Ik weet wel dat als je voor de hoofdprijs gaat je minder ongemakken hebt en beter zicht en zitplek zou hebben.

En ook niet in een trein geplet zal worden maar netjes in de buurt afgezet wordt met een touringcar met airco, drankje en leuk gezelschap.

Maar dat had ik nu eenmaal niet geboekt en zat met m’n reet op harde steentjes tussen andere sloebers opgehokt op te weinig vierkante meters.

Maar ik klaag niet want dit is mijn eigen keuze geweest.

Langs het circuit was buiten een reuzenrad en diverse attracties voor de kinderen ook het Honda Racing Centre , waar diverse oude formule 1 auto’s staan en ook heel veel van hun krachtbronnen.

Waaronder de auto van Senna uit z’n  Benneton periode,volgens mij is Honda na het verongelukken van Ayrton. Senna op Imola in 1994 gestopt met de racerij.

Maar ik weet dat niet echt zeker, ik heb daar geen duidelijke actieve herinnering aan zullen we maar zeggen.

Was leuk om even te bezoeken tussendoor en zeker omdat de airco overuren stond te draaien.

‘S Ochtends klonk nog het Wilhelmus op het circuit omdat een Nederlander de Porsche cup wedstrijd had gewonnen.

Had liever gehad dat ze die na de formule 1 gespeeld hadden maar je kunt niet alles hebben

Morgen vertrek ik naar Tokushima op het eiland Shikoku om te beginnen aan de 88 tempelroute.

Ben benieuwd hoe dat gaat want ik heb nog niets geboekt dus dan komt het altijd een soort van goed.

Heb toch wel medelijden met die haringen……

 Wat een gigantisch circus is dit toch zo’n formule 1 gebeuren.

Logistiek is het wel een uitdaging om alle bezoekers op en af het terrein te krijgen, er staan overal gigantische rijen mensen .

Of het nu is om binnen te komen of om je zo fel begeerde petje te kopen.

Het ergst is het om met de trein te reizen, eerst sta je een uurtje in de rij om in de shuttlebus te komen die je in de buurt van het circuit brengt en later drie uur voor de zelfde bus naar het station.

En dan sta je na alweer een uurtje in de rij gestaan te hebben als een haring in de ton je vast te houden aan een touwtje om maar niet vertrapt te worden door de menigte.

Ook gisteren heb ik zowel heen als terug gewandeld naar het circuit en kwam ik een cafe tegen met een oud Japannertje die trots was op zijn verzameling oude Honda’s.

Beneden rond de bar stonden er al enige en overal onderdelen en motorblokken en dergelijke.

Met behulp van Google Translate konden we een leuk gesprek voeren en als ik m’n schoenen beneden liet mocht ik boven de rest van de verzameling bekijken.

Sommige modellen had ik in het verre verleden nog wel eens gezien, maar andere waren totaal “nieuw” voor mij.

Tijdens het wachten op de kwalificatie kon ik met moeite m’n ogen openhouden en ik denk dat ik nog steeds wel last heb van zo’n straaljagermotor been zoals GeertsTranslate zou aangeven.

Nu heb ik gelukkig weer een uurtje of vier geslapen dus kan ik er weer even tegenaan.

Het zal toch wel een keertje overgaan 

Straks weer een opnieuw avontuur, oftewel weer naar Suzuka met de trein voor de grande finale.

Hoop dat Kimi weer wint.

Toch nog een beetje getraind……

 Vanmorgen ben ik met de trein van Kansai airport waar ik nog op het laatste moment een kamer kon boeken naar Suzuka gereisd om de training van de Formule 1 mee te te maken.

Volgens Google Maps was ik daar wel 3 1/2 uur zoet mee, dus was ik vroeg op pad gegaan.

Op het station had ik een soort van OV kaart aangeschaft en kan nu met diverse maatschappijen reizen zolang ik maar de kaart blijf opwaarderen want ook hier gaat de zon niet voor niets op.

Op een gegeven moment moest ik overstappen en effe 80 minuten wachten.

Maar wat schertste mijn verbazing, er kwam binnen vijf minuten een soort van intercity die volgens de conducteur volgeboekt was dus kon ik niet mee.

Dus keek ik hem even lief aan en zwaaide met mijn ov-kaart .

Als ik bijbetaalde mocht ik achterin de trein meerijden , maar wel blijven staan.

Even later haalde hij nog een Amerikaans gezin uit de coupé die ongevraagd waren ingestapt zonder reservering .

Dus die stonden ook op het achterdek na enig financieel overleg.

Uiteindelijk waren we zeker 1 1/2 uur eerder op het station in Shiroko waar we in de rij stonden voor de bus naar het circuit.

Daar aangekomen waren ze net nog bezig met de eerste training, en kon ik zelf  horen en zien dat ze wel heeel erg hard op een bocht afrijden.

Op tv ervaar je dat toch heel anders en de laatste keer dat ik bij een F1 gebeuren was is toch gauw 44 jaar terug bij de gp van België.

Zaterdags was toen de Canadese coureur Gilles Villaneuve in de kwalificatie verongelukt 

Gisteravond had ik nog een hotel kunnen boeken in Nogayo vlakbij het station.

Dus ik hoef nog steeds niet m’n slaapzak uit te rollen in het park.

Omdat ik vanmorgen eerst naar het circuit ging had ik ook nog m’n rugzak bij mij en heb dus toch stiekem getraind.

Toen de tweede training achter de rug was kwam er een flinke uittocht op gang en een rij voor de pendelbussen naar het station waar de rijen bij de Efteling niets zijn.

Gelukkig was het maar 3 km naar het station dus zoals altijd is dat goed aan te lopen.

Morgen maar vroeg op en zonder rugzak het circuit verkennen.

Loopt toch wel makkelijker 

Goede voorbereiding is het halve werk (en daar gaat een hoop tijd in zitten.)

 Vandaag vlieg ik naar Osaka via een tussenstop in Shanghai, kom ik ook nog eens in China het land van de onbegrensde mogelijkheden.

Of was dat nu het mooie Amerika met meneer Trump aan het roer?

Ik was blij dat ik geen naheffing kreeg van de Chinezen ivm de gestegen kerosine prijs, denk niet dat ik dat bij die kleuter met dat oranje nylon haar zou kunnen declareren.

Gisterenavond had ik in al m’n wijsheid besloten om nog even van telefoon te wisselen en ben die vandaag even bij Coolblue wezen kopen.

Vroeger werden als service je data en apps  in de winkel overgezet maar dat is niet meer het geval dus mocht ik dat zelf uitzoeken.

Met het gevolg dat de stress factor ietwat omhoog kroop en toen na enige tijd proberen het inchecken van m’n vliegticket onmogelijk leek was het oranje gebied wel bereikt.

Maarja als je alles lang genoeg uitstelt krijg je het vanzelf druk weet ik uit ervaring.

Afgelopen zaterdag heb ik nog een leuke trainingtocht gemaakt bij de wandelvereniging van de RET in Rotterdam.

Die begon bij de Ss Rotterdam, wat natuurlijk wel bijzonder was en erg apart om daar eens binnen te kijken.

Ik had besloten om dat met volle bepakking te doen want dat moet je toch ook even trainen zegt men.

Wat trainen betreft had ik met m’n uitstelgedrag besloten om in Japan iedere dag te trainen voor de volgende dag dus dat moet goedkomen.

In de sporen van Kobo Daishi …..de 88 tempelroute op Shikoku

Toen ik in 2012 in een hostel in Spanje op weg naar Santiago de Compostela de poster zag van de 88 tempelroute op het eiland Shikoku was mijn interesse gewekt en ging dat een  sluimerend terugkerend leven leiden in mijn gedachten.

Inmiddels is er wel het een en ander gebeurd in mijn leven en heb ik zelfs veel meer vrije tijd en vrije dagen dan vroeger.

Eigenlijk is het iedere dag een soort van maandag en dat is voor sommige mensen lastig te accepteren en raken dan ietwat in de war.

Maarja…zonder maandag is er ook geen vrijdag.

In 2023 had ik al in een overmoedige bui een kaartje voor de grand prix in Japan gekocht, die toen nog in eind september gereden werd.

Er zijn twee periodes waarin het een bezoek aan Shikoku populair is , het voorjaar als de kersenbloesem bloeit of het najaar als de bomen alle mooie herfstkleuren gaan vertonen.

Maar helaas kwam ik bij elkaar 6 weken in het ziekenhuis te liggen en kon mijn plan weer terug in de keukenla.

 In 2022 had men namelijk bij een blaasonderzoek geconstateerd dat ik een aneurysma had in m’n aorta en was ik daar aan geopereerd.

Toen ik in 2023 koorts kreeg en andere klachten dacht men dat er een ontsteking was in de buurt van de stent die in m’n aorta was geplaatst en wilde mij goed in de gaten houden en ben zelfs drie keer opgenomen.

2022 was ook het jaar waarin mijn vriendin Barbara overleed en ikzelf aansluitend m’n baan verloor en er diverse dingen betreffende m’n gezondheid geconstateerd werden waaronder dat ik de ziekte van Kahler heb oftewel multiple myeloom.

Niet te genezen maar wel te behandelen ….

Dus zat ik 6 maanden na het overlijden van Barbara weer bij dezelfde oncoloog waar ik al sinds 2015 met Barbara was geweest, schept een band zullen we maar zeggen.

Begin van dit jaar kwam ik het plan betreffende Shikoku weer tegen in de “keukenla”van mijn gedachten en heb eerst een kaartje voor de grand prix gekocht en later ook zelfs een vliegticket.

Dus …..Japan……ik kom eraan ……