Hoe is het mogelijk…….

 Vandaag ging ik na het wandelen in Kuga-kogen op zoek naar koffie en kwam ik bij een vrij nieuw cafe dat zelfs een terras had.

Dat zie je bijna nergens in Japan.

Ik werd bij de ingang aangesproken door een meisje die met een hond aan het spelen was op het terras.

Zij sprak Engels was 10 jaar en heet Mathilda en vroeg of ik ook Henro was en de tempels bezocht omdat ze mij eerder op de dag had zien lopen in mijn outfit.

Verder vertelde ze dat haar vader Spaans was en haar moeder Japans en dat er thuis Engels werd gesproken.vandaar dat ze beter Engels sprak dan ik dat doen uiteindelijk sprak zij ook nog beter Japans dan ik..

Toen ik naar binnen ging voor koffie vroeg ze of ik aan haar tafeltje wilde komen zitten want ze wilde wel even kletsen dus stortte ze haar hart uit, over haar vader die voor het huishouden zorgt en haar moeder die bij de toeristen -informatie wekte en ook nog bij de winkel.

Dat ze niet naar school gaat omdat haar vader dat niet goed voor haar vindt en bijna geen vriendinnetjes heeft en een beetje van café naar café slentert en dan daar zit te tekenen.

Ik vroeg hoe het kwam dat ze haast geen vriendinnen had en volgens haar kwam dat omdat ze maar half japans is en niet op school zit.

Zij vindt de Japanners geen fijne mensen, ze zouden niet echt hun ware gevoelens tonen volgens haar.

Ze zou graag in Spanje op willen groeien ondanks het feit dat ze daar nog nooit geweest is.

Ik zei tegen haar dat het daar misschien hetzelfde zou zijn omdat ze dan half Spaans zou zijn.

Ik vond het opmerkelijk dat ik binnen een paar dagen alweer twee keer zo’n ontmoeting heb met een Engels-talig kind.

Was weer leuk om even gezellig te kunnen kletsen zonder Google Translate.

Bedankt Mathilda ……..hoop dat je een gelukkig leven zal leiden.

Soms is het zelfs een beetje gênant…..

 Vanmiddag was ik op zoek naar de juiste bushalte en vertrektijden van de bus voor morgenochtend.

Dus ik was op mijn gemakje richting het station getippeld en onderweg nog even genoten van een heerlijk kopje verse filterkoffie met taart.

Tijdens de koffie zat ik gelijkertijd het berichtje over m’n vriendje Rico te schrijven op Facebook dus dat duurde nog wel even.

Het gaat ook niet snel dat typen met 1 vinger maar slowtyping is ook een soort van ontspannend bezig zijn.

Mijn koffie was al even op en normaal in Nederland heb ik altijd het idee dat je weer snel moet bestellen of weggekeken wordt.

Hier niet, ze kwamen zelfs met een glimlach je waterglas nog even bijvullen.

Uiteindelijk was ik bij het station aangekomen en gevraagd of er een bus ging en welke tijd dan wel.

Nadat dat dus geregeld was zag ik een McDonalds en heb daar even een burgertje naar binnengewerkt.

Mensen die mij goed kennen weten dat ik normaalgesproken alleen naar McDonald‘s ga als ik hoge nood heb, maar ik had er ineens trek in.

De ingang van de McDonald‘s was in een gigantische speelzaal met van die apparaten met grijpers enzo waar ik het gisteren ook al over had.

Ook was er een stand waar iets aangeprezen werd, weet niet wat maar er stond van alles om mee te krijgen.

Dus…..ik maak een praatje met de mensen van het standje en vertel dat ik iemand zocht die voor mij even naar een slaapplaats in Kuma-kõgen kon bellen om te reserveren want dat kon alleen telefonisch en mijn Japans is de laatste tijd niet meer wat het zou moeten zijn.

Nou dat was geen punt en het kwam uiteindelijk helemaal goed.

En na nog even wat prietpraat uitgewisseld te hebben vertrok ik weer en kreeg nog een paar blikjes drinken mee voor onderweg.

Blij dat het weer geregeld is en morgen weer op pad ga..

Van de regen in een heel hartelijk welkom …..

 Vandaag was een dag die onverwacht eindigde op een andere plaats als verwacht.

Omdat het steeds meer en harder ging regenen en wij nog naar de laatste tempel van de dag wilde gaan vroeg ik een lift aan iemand op de parkeerplaats van tempel 34.

Naar de bushalte lopen zou al meer dan een uur kosten en dan van de bus naar de volgende tempel ook nog anderhalf uur, dus dat schoot niet op in die regen.

Wij konden meerijden naar tempel 36, wat ruim 60 km verderop lag dus moesten we 35 overslaan. 

Nadat we deze tempel bezocht hadden vroegen wij de dame van dienst bij de tempel om hulp om een slaapplaats te vinden in de buurt.

Zij ging bellen en regelde dat er iemand ons kwam ophalen en meenemen naar haar guesthouse.

Het is een mooi huis aan het water en vlak bij de brug die over de baai gaat.

Alleen moesten we zelf voor eten zorgen en reden we eerst naar de supermarkt.

Want zij had geen zin om te koken voor ons, maar verder was ze heel ijverig bezig om het naar ons zin te maken.

Bij aankomst stond het bad bij wijze van spreken al te dampen.

Dus schoenen en sokken uit, voetjes vegen en we mochten naar binnen.

Een mooi Japans huis , dus ik mag weer overal bukken.

Onze gastvrouw was erg behulpzaam en met behulp van twee vertaal apparaten voerden we een gesprek over onze planning , onderdak en vervoer.

Uiteindelijk hebben we onze routes en onderdak  voor de komende dagen kunnen plannen en brengt zij ons naar de bus en morgen naar de ferry.

Ik weet niet veel van het Boeddhisme, maar ik weet nu wel dat als zij ook engelen hebben zij er in iedergeval een is…..

Er zijn hier ook wolken zat aan de hemel, dus het zou zomaar kunnen….

 Gisteren ontmoette ik Don Weiss, een Amerikaan die op Shikoku woont en waarvan ik de laatste jaren op de Facebook pagina Shikoku 88 tempel route veel gelezen heb , hij heeft altijd wel goede tips .

Don was gisteren aan het wandelen met Tom, een Amerikaanse vriend die al 50 jaar in Japan woont.

Tijdens het klimmen naar de tempel 24, Hosumisaki-ji  in Murotomisaki kwam ik Tom tegen die even naar adem stond te happen en we raakten aan de praat.

Waar ik vandaan kwam en zo , maar toen kwam ook z’n leeftijd ter sprake, 81 was hij alweer en hij was blij dat hij deze klim nog kan maken op deze leeftijd.

Hij wandelt nog steeds een paar keer per jaar op Shikoku en ik heb inmiddels ondervonden dat het hier niet echt vlak is.

Ik vertelde dat ik inmiddels ook bijna 69 was en dat ik hoopte dat als ik zijn leeftijd had nog steeds zo kon wandelen .

Maar ook dat het niet vanzelfsprekend is dat ik er nog ben, en ik vertelde van mijn broer en vriendin die allebij veel te vroeg gestorven zijn.

Ik bedacht mij dat ze allebij  heel erg trots waren als ik aan het wandelen was, en mij op hun manier steunden.

Dus denk ik dat ze nu op hun eigen wolkje mij volgen en lachen om de fouten die ik maak , maar toch mij trots volgen op mijn tocht.

Laat het maar lekker bewolkt zijn …….

Planning is niet mijn sterkste punt…….

 Lang naar iets uitkijken zonder daaadwerkelijk een planning te maken is inmiddels wel mijn sterke kant of zwakke kant kun je natuurlijk ook zeggen.

Als je leest over de Tempelroute zeggen ze altijd dat je je accommodaties vooruit moet boeken anders kan het wel eens tegen vallen  en zit je zonder.

Maar als ik terug kijk op de wandelingen naar en van Santiago de Compostela waar ik nooit iets geboekt heb was ik daar niet bang voor.

Onder de sterren is altijd plaats zei ik pas nog.

Maar dat ik mijn kampeerspullen achtergelaten heb in Tokushima en ik toch iedere dag het internet moet afstruinen voor een slaapplaats die ook nog een beetje op de route ligt heb ik daar toch wel spijt van.

Om nu de nacht noodgedwongen in een schuilhut onderweg door te brengen is ook geen fijn vooruitzicht zonder slaapzak.

Maarja er zal altijd wel weer een oplossing op m’n pad komen, de mensen hier zijn altijd erg behulpzaam, maar een beetje vooruit plannen kan geen kwaad.

Maar dan moet je natuurlijk wel weten waar je ‘s avonds je schoen uit wilt trekken.

Binnenkort is het hier de zogenaamde gouden week, dan is half Japan op reis en dan zal ik wel onder de brug moeten slapen……

Lekker buitje is ook niet verkeerd….

 Gisteren maar een lekkere luie dag gehouden, het was echt heel lang flink aan het regenen.

De sakura is nu wel aardig aan z’n end gekomen. 

Inmiddels kom ik hier steeds meer henro’s tegen allemaal op weg naar de volgende tempel.

Gelukkig ligt die 75 km verderop anders zou het natuurlijk veel te snel gaan.

Dus vandaag word het een gecombineerd  reisje met een stuk wandelen en dan het openbaar vervoer naar een Guesthouse.

Dat is ook nog een dingetje , die moet je eigenlijk ver van tevoren boeken, ander is het vol.

Doet me weer denken aan de Camino, dat mensen om vijf uur al begonnen met hun spullen in te pakken om maar veel te vroeg in het donker te vertrekken om vervolgens veel te vroeg bij de volgende herberg aan te komen, omdat ze bang waren dat er geen plek zou zijn.

Ik heb nog nooit zonder slaapplek gezeten, desnoods onder de sterren want daar is altijd wel een plekje.

Uiteindelijk heb ik toch nog iets kunnen boeken halverwege tussen de twee tempels en zie ik morgen wel weer hoe het verder gaat.

Het boeken op het laatste moment gaat ook wel eens mis, zo boekte ik eergisteren een hostel ergens ver weg, zo’n 200 km .

Dat is effe niet zo snel aan te lopen.

Maar zoals altijd kwam dat goed en kwam ik terecht in een guesthouse waar de eigenaar helpt m’n schoenen uit te trekken, het bad laat vollopen en de was doet.

Verder heeft hij ook meegezocht naar de beste route en slaapplaats verder op de weg.

Dus…op naar de volgende

Over the top and downhill……….

 Na al dat klimmen was het vandaag een verademing om van 478 meter hoogte met een kabelbaan terug op aarde te komen.

Misschien vinden sommige het een soort van valsspelen, maar ik vond het fijn.

Bij de Tempel was het druk met zogenaamde “bus-henro’s”, maar een heel klein gedeelte van de henro’s doen de tocht wandeld of fietsend.

Niet iedereen is zo gestoord om 1200 km te wandelen,  klimmen en te dalen maar laten zich liever  transporteren in een bus met airco en een gekoeld drankje.

Nadat ze uitgestapt zijn trekken ze hun witte stofjas weer aan, rieten hoed op en zetten een devoot gezicht en spelen weer voor Henro.

Ieder z’n meug zullen we maar zeggen.

Ik zag bij de Camino ook wel mensen de tocht af leggen met de auto, snel overal fotootje maken en doooor.

Ieder z’n eigen beleving.

Voorlopig ligt de volgende tempel ruim 20 km verder op en loopt de route langs de snelweg met diverse tunnels, dus het is weer dolle pret.

Oh…en ik loop weer samen met mijn Chinese vriend van vrijdag, we hebben ons contract weer met een dag verlengd.

Effe wezen plonsen in de onsen……

Vandaag was best wel weer een pittig dagje, na een aantal dagen zonder mijn rugzak gelopen te hebben omdat ik op en neer reisde naar Tokushima moest ik hem weer meesjouwen.

Nu heb ik hem wel een afslank therapie laten ondergaan, dus gaat dat iets makkelijker dan voorheen.

Maar het blijft toch altijd wel een puntje zullen we maar zeggen.

Ik ging van tempel 19 waar ik gisteren was geeindigd naar tempel 20 , 14 km voornamelijk langs de weg helaas met een fijn klimmetje  van 16 % stenen,kuilen en boomwortels.dolle pret dus weer.

Gelukkig train ik iedere dag voor de volgende dus laten we het er op houden dat het beter ging dan de dag er voor.

Bij de tempel aangekomen vroeg ik de juffrouw die mijn boek stempelde/ kaligrafeerde of zij misschien nog ergens een slaapplaats wist, want die zijn hier slecht te vinden en het was mij nog niet gelukt in ieder  geval.

Zij ging naarstig op zoek voor mij en na een tijdje had zij de oplossing maar moest nog even een uurtje afdalen in de richting van tempel 21.Helemaal fijn.Nu is klimmen al niet mijn favoriete bezigheid maar afdalen op zo'n ondergrond is ook nog iets wat wel even pijn doet.

Beneden aangekomen werd ik opgewacht door Kaz, die mij mee nam naar zijn  huis en daar stond z'n vrouw Tomi al in het gelid om mij welkom te heten.

Ik was de tweede bezoeker van hun pas geopende gasthouse, de bloemen van de opening stonden nog op tafel en de borrelnootjes waren net op.

Na het inschrijven en een bakkie kreeg ik een rond leiding en kon ik kiezen tussen een slaapkamer Japanse stijl of Europees.

Dat werd dus japans, op een matras op de grond, wat heerlijk sliep.

Kaz vroeg of ik zin had om mee te gaan naar de onsen, even relaxen in een warm water bad.

Ik was daar nog niet geweest dus dat leek mij wel wat en ik moet zeggen dat mijn spieren dat ook wel erg lekker vonden.

Weer thuis gekomen stond het eten al klaar en hebben we gezellig met z’n allen  gegeten met moeders van 84 die het wel leuk vond zo’n bezoeker uit Holland.

Zij vond het wel leuk die man uit het land van de tulpen die met stokjes at.

Al met al weer een zware dag met een heel verrassend en gezellig eind.

Op naar de volgende uitdaging…..

Geslapen als een …….hond ?

 De laatste drie nachten heb ik doorgebracht in een hostel in Tokushima, waarvan twee van de drie in een eenpersoonskamer met toilet en douche.

Niets mis mee en een redelijke prijs, maar voor de derde nacht was er alleen nog een plekje vrij op de slaapzaal.

Dat was weer even een nieuw avontuur, in zoverre dat ik dat in Spanje natuurlijk vaak zat meegemaakt heb en wist dus uit ervaring dat er maar één het hardste kan snurken en die lag meestal vlakbij.

In deze slaapzaal had men met houten platen een soort van dubbel hondenhok getimmerd wat toch nog een beetje privacy gaf .

Gelukkig was mijn hok beneden en hoefde ik niet te klimmen.

Zo heb je zelfs je eigen lampje en stopcontact dus het was een soort van luxe.

Alleen het snurken en de benauwdheid is gebleven, ik denk dat zo’n zaal op de stikstofkaart wel diep in het rood zal uitslaan.

Er zijn in Japan ook zgn capsule  hotels of hostels, dan slaap je in je eigen capsule met wifi licht en stroom, maar dan een stuk luxer als hier,

Alleen het gezamenlijk gebruik van het sanitair was nou niet echt een fijne oplossing.

Maar op deze manier kan je toch nog op een goedkope manier overnachten.

Nu betaal ik ongeveer 10% van wat in in Nagoya betaalde heb , maar dat was ook wel erg luxe voor mijn maatstaven.

Het leuke van zo’n hostel is vaak toch de ontmoetingen met allerlei mensen uit diverse windstreken.

De een is op wereldreis op de fiets , de ander loopt de 88 tempelroute hier.

Sommige zijn al maanden onderweg en anderen moeten alles nog uitzoeken.

Voor de volgende etappes moet ik nog even op zoek naar een overnachtingsplek, er schijnt weinig te zijn en ook geen openbaar vervoer.

We gaan het zien zullen we maar zeggen, tot dusver schiet het wat het aantal bezochte  tempels wel op.

Vandaag is tempel 20 het doel….

Lekker dus …

Groepsreisje in Tokushima op zoek naar de schat…..

 Op een wandeling als dit kom je gaandeweg vaak weer dezelfde mensen tegen omdat je natuurlijk de zelfde route loopt, zoals het vandaag weer het geval was.

Zo ontmoet je weer nieuwe mensen bij de bushalte en even later weer de vriend van de dag van vrijdag en weer iets later zie je twee mensen uit een hostel stappen waar je toevallig eerder ergens aan de bar hebt gezeten.

Toen ik in ooit in een ver verleden de camino de Compostela liep was de er in Frankrijk een groep van 6 man uiteindelijk,maar uiteindelijk bleven Emiel uit België en ik over en later in Spanje ontstond er een groepje met dames en werd mij verweten dat ik een harem aan het opbouwen was, maar dat ging onbewust zo en de dames vonden het waarschijnlijk gezellig met mij 🤣.

Het nadeel van zo’n groep is soms wel dat het tempo aanzienlijk omlaag gaat omdat er altijd wel iemand is die nog net even wat wil doen als de rest alweer klaarstaat om de tempel te verlaten.

Maar het is natuurlijk wel gezellig en soms gaan de gesprekken onderweg zelfs nog ergens over en is het niet alleen prietpraat.

Dan is het wel fijn als met je gesprekspartner van de dag zonder Google kan praten maar met is natuurlijk ook een optie.

Als wandelende “Henro” heb je wel meer respect van de monniken en mensen die je ontmoet, de monniken zijn minder gediend van mensen die op zo’n dag even met de auto snel zoveel mogelijk tempels afraffelen.

En als ze dan samen maar 1 boek laten stempelen en kalligraferen, dus ook maar 1x een vergoeding betalen hebben ze toch zichtbaar minder respect.

Op een of andere manier moet er toch geld in het laatje komen om alles te laten draaien.

In eerste instantie dacht ik dat zo’n boek bij elkaar toch wel een dure aangelegenheid zou worden als je de hele route afwerkt, maar als je dat er niet voor over hebt kun je beter een busreisje naar kevelaer doen ofzo met de bejaardenrugby club 

Alles gaat om geven en nemen en zeker om respect……..

Zolang je maar genoeg muntjes op zak hebt….

 In Japan kun je bijna overal overleven zolang je maar geld op zak hebt, muntjes of papier zelfs.

Op de gekste plaatsen , zelfs als je een berg op klimt, staan de zogenaamde vendingmachines.

Soms met snacks of snoep , of koffie in plastic flesjes of blikjes , met of zonder melk, koud of warm.

De wereld is ge-vendariseerd of zo iets.

Wij hebben dat natuurlijk ook met onze stalletjes in het Westland en platteland voor verse melk, eieren of bv aardbeien.

Handig, maar toch mis je het contact met mensen en even een praatje op z’n tijd.

Dus aangezien verse koffie toch wel een stuk lekkerder is was ik in Tokushima koffie gaan drinken bij het station .

Ik werd aangesproken door twee Japanse dames die mij als “Henro” oftewel pelgrim herkende aan mijn derde been in de vorm van mijn stok.

Zij waren net gestopt en hadden samen zes tempels bezocht en het was tijd om weer op huis aan te gaan.

De ene vloog terug naar Tokio en de andere wilde met de ferry richting Osaka.

Helaas was het voor de ferry te onstuimig en dus zat ze vast op Shikoku en wilde ze niet helemaal om reizen .

Het waren oud collega’s die al jaren vriendinnen waren en soms samen uitstapjes deden.

Het was een heel leuk gesprek met de dames over van alles en nog wat en gelukkig hadden we zelfs Google niet nodig voor de ondertiteling.

Dus …..leuk en makkelijk al die machines maar voor een gezellig praatje hoef je niet aan te komen.

Misschien komt dat nog wel eens……

M’n derde been had ik hard nodig vandaag…..

 Bij de wandeling van de Fujiidera tempel naar tempel 12, de Shōsanji tempel had ik mijn stok hard nodig.

Deze stok symboliseert Kobo Daishi, de monnik die deze route gecreëerd heeft 1200 jaar terug.

Het is inmiddels mijn tweede derde been omdat ik in Tokhusima mijn stok bij het busstation heb laten staan, op de tweede dag al.

De route van de 11de naar de 12de tempel is volgens de beschrijvingen een zware beklimming, maar je kan ook de weg volgen maar dat is een stuk zwaarder.

Vanmorgen bij het ontbijt in het hostel raakte ik in “gesprek” met mijn Chinese metgezel van de dag, Google Translate is verry usefull op reis.

Hij is filmmaker en filmt nu ook zijn tochten en maakt dronebeelden onderweg.

Nu had ik het plan opgevat om “eventjes “ naar boven te wandelen en dan weer terug, zodat ik mijn rugzak in het hostel kon laten, maar het was zo zwaar dat we pas laat in de middag aankwamen.

Dat kwam vooral omdat ik helemaal uitgeput was en m’n tempo  erg laag lag.

Dan is ieder stap omhoog uiteindelijk een kwelling en het waren nogal wat stappen.

Maar we mogen niet klagen en doen dit uit vrije wil.

Na het bezoek aan de tempel 12 ging mijn Chinese metgezel van de dag verder en heb ik vriendelijk gevraagd aan een Duits stel die daar met de auto waren of ik mee naar beneden kon rijden want ik zag mij al ergens in een hutje op de berg slapen .

Gelukkig kon ik meerijden en hebben ze mij bij een treinstation afgezet en stapte al vrij snel het hostel binnen.

Ik was gesloopt maar trots dat ik het volbracht had.

Op naar de volgende……

Bagels en jazz……

 Vandaag liep ik hier in Japan op weg naar tempel nummer 10 langs een bord Bagels and Jazz.

Dus bedacht ik dat daar misschien ook wel koffie bij hoorde en dat maakte mij wel blij.

Koffie wordt niet voor niets een bakkie troost genoemd, hoewel ik niets te klagen had en dus ook niet getroost hoefde te worden.

Dus ik volgde de bordjes en kwam op de eerste verdieping van een gebouw terecht in een erg leuk zaakje en werd verwelkomd met een jazzmuziek en een ambiance uit de jaren vijftig, beetje rookloze rokerige sfeer waar je er niet van op zou kijken als Bonny en Clyde binnen zouden stappen en Al Capone aan de bar zou hangen.

Dat rookloze is hier in Japan maar weer afwachten als je ergens binnenstapt, soms staat het gewoon blauw van de rook.

Kortom , hier kun je best wel even een bakkie doen.

De koffie word speciaal gemalen en per kop opgeschonken.

Dus lekkere “slow “ filterkoffie waar een stuk taart prima bij past.

Heerlijk genoten dus en ik ging helemaal zen de deur uit.

Maar ….ehhh…geen bagel gezien.