Zo hé…eindelijk de eerste tempels bezocht!!!!

 Gisteren is het er uiteindelijk toch van gekomen, na al die jaren heb ik m’n eerste stappen gezet op het pad van Kobo Daihsi op het eiland Shikoku.

Voordat ik de tempel betrad heb ik mij in in de traditionele witte kledij gestoken en allerlei attributen aangeschaft die je bij het bezoeken van de tempel gebruikt.

Zoals een boekje waar je het bezoek aan de tempel laat registreren.

Ondanks de weersvoorspelling voor regen heb ik onderweg niet meer dan eventjes lichte regenval maar het was wel aan de warme kant..

Ik had vanmorgen voordat ik vertrok uit Tokushima twee dames uit Denver ontmoet,  Cris en Kris.

Makkelijker onthouden kan natuurlijk niet.

Zij hadden net voor de tweede keer de route afgerond maar wilden nog even naar Tempel 1 om het af te sluiten en hielpen mij op weg.

Zij hadden erg veel goede raad, teveel om te onthouden maar het was wel gezellig en zij hebben mij geholpen om mijn outfit aan te schaffen en de weg in de tempel met alle gebruiken te laten zien.

Dat is nog een heel gedoe met diverse ceremonie’s die je moet volgen , mantra’s reciteren en kaarsjes en wierook te branden. Oftewel teveel om te onthouden in een keer..

Uiteindelijk duurde het nog wel even voordat ik op weg was naar tempel 2.

Onderweg kom je vaak dezelfde mensen tegen, maar de meeste bezoekers komen met de auto of bus.

Uiteindelijk heb ik voor sluitingstijd nog de vijfde tempel kunnen bezoeken, waarvan de laatste twee samen met een Japanner , volgens mij heet hij Haki ,maar pin me er niet op vast, die ik al bij tempel 1 was tegengekomen en wij liepen ongeveer het zelfde tempo.

Wij deden samen de ceremonies , hij iets serieuzer dan ik, maar ik zal beter m’n best gaan doen en denk dat voordat ik het rondje afgemaakt zal hebben het wel onder de knie zal hebben.

Dar zou toch wel respectvol zijn naar de monniken die hun tempels voor ons openstellen.

Hij werkt op een cruiseschip en sprak ook engels. wat de communicatie wel makkelijker maakte.

Was wel gezellig om een beetje aanspraak te hebben en hij liet mij weer dingen zien die ik nog niet kende.

Morgen maar weer eens verder op pad.

Nog maar 83 te gaan…