Groepsreisje in Tokushima op zoek naar de schat…..

 Op een wandeling als dit kom je gaandeweg vaak weer dezelfde mensen tegen omdat je natuurlijk de zelfde route loopt, zoals het vandaag weer het geval was.

Zo ontmoet je weer nieuwe mensen bij de bushalte en even later weer de vriend van de dag van vrijdag en weer iets later zie je twee mensen uit een hostel stappen waar je toevallig eerder ergens aan de bar hebt gezeten.

Toen ik in ooit in een ver verleden de camino de Compostela liep was de er in Frankrijk een groep van 6 man uiteindelijk,maar uiteindelijk bleven Emiel uit België en ik over en later in Spanje ontstond er een groepje met dames en werd mij verweten dat ik een harem aan het opbouwen was, maar dat ging onbewust zo en de dames vonden het waarschijnlijk gezellig met mij 🤣.

Het nadeel van zo’n groep is soms wel dat het tempo aanzienlijk omlaag gaat omdat er altijd wel iemand is die nog net even wat wil doen als de rest alweer klaarstaat om de tempel te verlaten.

Maar het is natuurlijk wel gezellig en soms gaan de gesprekken onderweg zelfs nog ergens over en is het niet alleen prietpraat.

Dan is het wel fijn als met je gesprekspartner van de dag zonder Google kan praten maar met is natuurlijk ook een optie.

Als wandelende “Henro” heb je wel meer respect van de monniken en mensen die je ontmoet, de monniken zijn minder gediend van mensen die op zo’n dag even met de auto snel zoveel mogelijk tempels afraffelen.

En als ze dan samen maar 1 boek laten stempelen en kalligraferen, dus ook maar 1x een vergoeding betalen hebben ze toch zichtbaar minder respect.

Op een of andere manier moet er toch geld in het laatje komen om alles te laten draaien.

In eerste instantie dacht ik dat zo’n boek bij elkaar toch wel een dure aangelegenheid zou worden als je de hele route afwerkt, maar als je dat er niet voor over hebt kun je beter een busreisje naar kevelaer doen ofzo met de bejaardenrugby club 

Alles gaat om geven en nemen en zeker om respect……..

Zolang je maar genoeg muntjes op zak hebt….

 In Japan kun je bijna overal overleven zolang je maar geld op zak hebt, muntjes of papier zelfs.

Op de gekste plaatsen , zelfs als je een berg op klimt, staan de zogenaamde vendingmachines.

Soms met snacks of snoep , of koffie in plastic flesjes of blikjes , met of zonder melk, koud of warm.

De wereld is ge-vendariseerd of zo iets.

Wij hebben dat natuurlijk ook met onze stalletjes in het Westland en platteland voor verse melk, eieren of bv aardbeien.

Handig, maar toch mis je het contact met mensen en even een praatje op z’n tijd.

Dus aangezien verse koffie toch wel een stuk lekkerder is was ik in Tokushima koffie gaan drinken bij het station .

Ik werd aangesproken door twee Japanse dames die mij als “Henro” oftewel pelgrim herkende aan mijn derde been in de vorm van mijn stok.

Zij waren net gestopt en hadden samen zes tempels bezocht en het was tijd om weer op huis aan te gaan.

De ene vloog terug naar Tokio en de andere wilde met de ferry richting Osaka.

Helaas was het voor de ferry te onstuimig en dus zat ze vast op Shikoku en wilde ze niet helemaal om reizen .

Het waren oud collega’s die al jaren vriendinnen waren en soms samen uitstapjes deden.

Het was een heel leuk gesprek met de dames over van alles en nog wat en gelukkig hadden we zelfs Google niet nodig voor de ondertiteling.

Dus …..leuk en makkelijk al die machines maar voor een gezellig praatje hoef je niet aan te komen.

Misschien komt dat nog wel eens……

M’n derde been had ik hard nodig vandaag…..

 Bij de wandeling van de Fujiidera tempel naar tempel 12, de Shōsanji tempel had ik mijn stok hard nodig.

Deze stok symboliseert Kobo Daishi, de monnik die deze route gecreëerd heeft 1200 jaar terug.

Het is inmiddels mijn tweede derde been omdat ik in Tokhusima mijn stok bij het busstation heb laten staan, op de tweede dag al.

De route van de 11de naar de 12de tempel is volgens de beschrijvingen een zware beklimming, maar je kan ook de weg volgen maar dat is een stuk zwaarder.

Vanmorgen bij het ontbijt in het hostel raakte ik in “gesprek” met mijn Chinese metgezel van de dag, Google Translate is verry usefull op reis.

Hij is filmmaker en filmt nu ook zijn tochten en maakt dronebeelden onderweg.

Nu had ik het plan opgevat om “eventjes “ naar boven te wandelen en dan weer terug, zodat ik mijn rugzak in het hostel kon laten, maar het was zo zwaar dat we pas laat in de middag aankwamen.

Dat kwam vooral omdat ik helemaal uitgeput was en m’n tempo  erg laag lag.

Dan is ieder stap omhoog uiteindelijk een kwelling en het waren nogal wat stappen.

Maar we mogen niet klagen en doen dit uit vrije wil.

Na het bezoek aan de tempel 12 ging mijn Chinese metgezel van de dag verder en heb ik vriendelijk gevraagd aan een Duits stel die daar met de auto waren of ik mee naar beneden kon rijden want ik zag mij al ergens in een hutje op de berg slapen .

Gelukkig kon ik meerijden en hebben ze mij bij een treinstation afgezet en stapte al vrij snel het hostel binnen.

Ik was gesloopt maar trots dat ik het volbracht had.

Op naar de volgende……

Bagels en jazz……

 Vandaag liep ik hier in Japan op weg naar tempel nummer 10 langs een bord Bagels and Jazz.

Dus bedacht ik dat daar misschien ook wel koffie bij hoorde en dat maakte mij wel blij.

Koffie wordt niet voor niets een bakkie troost genoemd, hoewel ik niets te klagen had en dus ook niet getroost hoefde te worden.

Dus ik volgde de bordjes en kwam op de eerste verdieping van een gebouw terecht in een erg leuk zaakje en werd verwelkomd met een jazzmuziek en een ambiance uit de jaren vijftig, beetje rookloze rokerige sfeer waar je er niet van op zou kijken als Bonny en Clyde binnen zouden stappen en Al Capone aan de bar zou hangen.

Dat rookloze is hier in Japan maar weer afwachten als je ergens binnenstapt, soms staat het gewoon blauw van de rook.

Kortom , hier kun je best wel even een bakkie doen.

De koffie word speciaal gemalen en per kop opgeschonken.

Dus lekkere “slow “ filterkoffie waar een stuk taart prima bij past.

Heerlijk genoten dus en ik ging helemaal zen de deur uit.

Maar ….ehhh…geen bagel gezien.

Zo hé…eindelijk de eerste tempels bezocht!!!!

 Gisteren is het er uiteindelijk toch van gekomen, na al die jaren heb ik m’n eerste stappen gezet op het pad van Kobo Daihsi op het eiland Shikoku.

Voordat ik de tempel betrad heb ik mij in in de traditionele witte kledij gestoken en allerlei attributen aangeschaft die je bij het bezoeken van de tempel gebruikt.

Zoals een boekje waar je het bezoek aan de tempel laat registreren.

Ondanks de weersvoorspelling voor regen heb ik onderweg niet meer dan eventjes lichte regenval maar het was wel aan de warme kant..

Ik had vanmorgen voordat ik vertrok uit Tokushima twee dames uit Denver ontmoet,  Cris en Kris.

Makkelijker onthouden kan natuurlijk niet.

Zij hadden net voor de tweede keer de route afgerond maar wilden nog even naar Tempel 1 om het af te sluiten en hielpen mij op weg.

Zij hadden erg veel goede raad, teveel om te onthouden maar het was wel gezellig en zij hebben mij geholpen om mijn outfit aan te schaffen en de weg in de tempel met alle gebruiken te laten zien.

Dat is nog een heel gedoe met diverse ceremonie’s die je moet volgen , mantra’s reciteren en kaarsjes en wierook te branden. Oftewel teveel om te onthouden in een keer..

Uiteindelijk duurde het nog wel even voordat ik op weg was naar tempel 2.

Onderweg kom je vaak dezelfde mensen tegen, maar de meeste bezoekers komen met de auto of bus.

Uiteindelijk heb ik voor sluitingstijd nog de vijfde tempel kunnen bezoeken, waarvan de laatste twee samen met een Japanner , volgens mij heet hij Haki ,maar pin me er niet op vast, die ik al bij tempel 1 was tegengekomen en wij liepen ongeveer het zelfde tempo.

Wij deden samen de ceremonies , hij iets serieuzer dan ik, maar ik zal beter m’n best gaan doen en denk dat voordat ik het rondje afgemaakt zal hebben het wel onder de knie zal hebben.

Dar zou toch wel respectvol zijn naar de monniken die hun tempels voor ons openstellen.

Hij werkt op een cruiseschip en sprak ook engels. wat de communicatie wel makkelijker maakte.

Was wel gezellig om een beetje aanspraak te hebben en hij liet mij weer dingen zien die ik nog niet kende.

Morgen maar weer eens verder op pad.

Nog maar 83 te gaan…

Voorlopig weer genoeg met treintjes gespeeld…..alhoewel….🚂

 Na een leuk ontspannend treinreisje van Nagoya naar Tokushima, wat dus eigenlijk qua stress level richting de top ging ben ik dus op het eiland Shikoku aangekomen.

Shikoku betekend vier landen wat wijst naar het gegeven dat het eiland opgedeeld is in vier prefecturen , 

Tokushima, Kochi, Ehime en Kagawa.

Toen ik vandaag met de trein hier aankwam had ik toch onderweg al een leuk bergachtig landschap gezien ondanks dat men beschrijft dat Tokushima vrij vlak is en makkelijk te bewandelen.

Leuk om mee te starten in het kader dat we iedere dag trainen voor de volgende.

Het vinden van de juiste weg, de balie voor het kopen van een buskaart, uitzoeken op welke manier je kan betalen geld uit de muur  trekken en de vraag of dat je aan de OVkaart genoeg hebt zorgde vanmorgen in het station van Nagoya wel voor een stressvolle situatie.

Zeker gezien het feit dat het station meer op een soort Mall of the Netherlands  op laatste zaterdag voor de kerst lijkt.

Normaal gesproken zou ik daar nog niet dood gevonden willen worden maar er zijn genoeg mensen die dat wel “leuk” vinden.

Gelukkig staat alles goed aangegeven in het Japans dus dat kwam wel goed 😌 

Bij de tweede overstap zat ik “per ongeluk” in de eerste klas coupé en kreeg te horen cq te lezen via Google Translate dat ik daar eigenlijk niet mocht zitten en ik begreep dat ik bij de volgende halte naar mijn eigen gereserveerde stoel moest gaan in een andere coupé.

De lieftallige jongedame die mij daar op wees was erg behulpzaam, dus deed ik maar wat ik begreep dat ik volgens haar zou moeten  doen en  zodra de trein stopte stapte ik uit en liep naar de andere coupé.😎🧐

Uiteindelijk bleek dat ik dus eigenlijk over moest stappen in een andere trein en later mocht ik het hele stuk weer terug en in dit geval met zo’n snelle Concorde-achtige supertrein, dus de terugreis duurde maar een half uurtje ofzo.

Nouja, ben er toch weer gekomen en afgezien dat ik per ongeluk wel een wel roken kamer geboekt heb en de niet roken kamers volgeboekt zijn is alles goed gekomen.

Dat roken is hier nog wel een dingetje, ben blij dat ik er van af ben.

Dat hebben we ook weer gehad…..

 De drie dagen op het circuit van Suzuka zitten er op.

Veel gezien en gehoord, ontzettend druk maar bij elkaar wel leuk om meegemaakt te hebben.

Ik weet wel dat als je voor de hoofdprijs gaat je minder ongemakken hebt en beter zicht en zitplek zou hebben.

En ook niet in een trein geplet zal worden maar netjes in de buurt afgezet wordt met een touringcar met airco, drankje en leuk gezelschap.

Maar dat had ik nu eenmaal niet geboekt en zat met m’n reet op harde steentjes tussen andere sloebers opgehokt op te weinig vierkante meters.

Maar ik klaag niet want dit is mijn eigen keuze geweest.

Langs het circuit was buiten een reuzenrad en diverse attracties voor de kinderen ook het Honda Racing Centre , waar diverse oude formule 1 auto’s staan en ook heel veel van hun krachtbronnen.

Waaronder de auto van Senna uit z’n  Benneton periode,volgens mij is Honda na het verongelukken van Ayrton. Senna op Imola in 1994 gestopt met de racerij.

Maar ik weet dat niet echt zeker, ik heb daar geen duidelijke actieve herinnering aan zullen we maar zeggen.

Was leuk om even te bezoeken tussendoor en zeker omdat de airco overuren stond te draaien.

‘S Ochtends klonk nog het Wilhelmus op het circuit omdat een Nederlander de Porsche cup wedstrijd had gewonnen.

Had liever gehad dat ze die na de formule 1 gespeeld hadden maar je kunt niet alles hebben

Morgen vertrek ik naar Tokushima op het eiland Shikoku om te beginnen aan de 88 tempelroute.

Ben benieuwd hoe dat gaat want ik heb nog niets geboekt dus dan komt het altijd een soort van goed.