Heb toch wel medelijden met die haringen……

 Wat een gigantisch circus is dit toch zo’n formule 1 gebeuren.

Logistiek is het wel een uitdaging om alle bezoekers op en af het terrein te krijgen, er staan overal gigantische rijen mensen .

Of het nu is om binnen te komen of om je zo fel begeerde petje te kopen.

Het ergst is het om met de trein te reizen, eerst sta je een uurtje in de rij om in de shuttlebus te komen die je in de buurt van het circuit brengt en later drie uur voor de zelfde bus naar het station.

En dan sta je na alweer een uurtje in de rij gestaan te hebben als een haring in de ton je vast te houden aan een touwtje om maar niet vertrapt te worden door de menigte.

Ook gisteren heb ik zowel heen als terug gewandeld naar het circuit en kwam ik een cafe tegen met een oud Japannertje die trots was op zijn verzameling oude Honda’s.

Beneden rond de bar stonden er al enige en overal onderdelen en motorblokken en dergelijke.

Met behulp van Google Translate konden we een leuk gesprek voeren en als ik m’n schoenen beneden liet mocht ik boven de rest van de verzameling bekijken.

Sommige modellen had ik in het verre verleden nog wel eens gezien, maar andere waren totaal “nieuw” voor mij.

Tijdens het wachten op de kwalificatie kon ik met moeite m’n ogen openhouden en ik denk dat ik nog steeds wel last heb van zo’n straaljagermotor been zoals GeertsTranslate zou aangeven.

Nu heb ik gelukkig weer een uurtje of vier geslapen dus kan ik er weer even tegenaan.

Het zal toch wel een keertje overgaan 

Straks weer een opnieuw avontuur, oftewel weer naar Suzuka met de trein voor de grande finale.

Hoop dat Kimi weer wint.

Toch nog een beetje getraind……

 Vanmorgen ben ik met de trein van Kansai airport waar ik nog op het laatste moment een kamer kon boeken naar Suzuka gereisd om de training van de Formule 1 mee te te maken.

Volgens Google Maps was ik daar wel 3 1/2 uur zoet mee, dus was ik vroeg op pad gegaan.

Op het station had ik een soort van OV kaart aangeschaft en kan nu met diverse maatschappijen reizen zolang ik maar de kaart blijf opwaarderen want ook hier gaat de zon niet voor niets op.

Op een gegeven moment moest ik overstappen en effe 80 minuten wachten.

Maar wat schertste mijn verbazing, er kwam binnen vijf minuten een soort van intercity die volgens de conducteur volgeboekt was dus kon ik niet mee.

Dus keek ik hem even lief aan en zwaaide met mijn ov-kaart .

Als ik bijbetaalde mocht ik achterin de trein meerijden , maar wel blijven staan.

Even later haalde hij nog een Amerikaans gezin uit de coupé die ongevraagd waren ingestapt zonder reservering .

Dus die stonden ook op het achterdek na enig financieel overleg.

Uiteindelijk waren we zeker 1 1/2 uur eerder op het station in Shiroko waar we in de rij stonden voor de bus naar het circuit.

Daar aangekomen waren ze net nog bezig met de eerste training, en kon ik zelf  horen en zien dat ze wel heeel erg hard op een bocht afrijden.

Op tv ervaar je dat toch heel anders en de laatste keer dat ik bij een F1 gebeuren was is toch gauw 44 jaar terug bij de gp van België.

Zaterdags was toen de Canadese coureur Gilles Villaneuve in de kwalificatie verongelukt 

Gisteravond had ik nog een hotel kunnen boeken in Nogayo vlakbij het station.

Dus ik hoef nog steeds niet m’n slaapzak uit te rollen in het park.

Omdat ik vanmorgen eerst naar het circuit ging had ik ook nog m’n rugzak bij mij en heb dus toch stiekem getraind.

Toen de tweede training achter de rug was kwam er een flinke uittocht op gang en een rij voor de pendelbussen naar het station waar de rijen bij de Efteling niets zijn.

Gelukkig was het maar 3 km naar het station dus zoals altijd is dat goed aan te lopen.

Morgen maar vroeg op en zonder rugzak het circuit verkennen.

Loopt toch wel makkelijker 

Goede voorbereiding is het halve werk (en daar gaat een hoop tijd in zitten.)

 Vandaag vlieg ik naar Osaka via een tussenstop in Shanghai, kom ik ook nog eens in China het land van de onbegrensde mogelijkheden.

Of was dat nu het mooie Amerika met meneer Trump aan het roer?

Ik was blij dat ik geen naheffing kreeg van de Chinezen ivm de gestegen kerosine prijs, denk niet dat ik dat bij die kleuter met dat oranje nylon haar zou kunnen declareren.

Gisterenavond had ik in al m’n wijsheid besloten om nog even van telefoon te wisselen en ben die vandaag even bij Coolblue wezen kopen.

Vroeger werden als service je data en apps  in de winkel overgezet maar dat is niet meer het geval dus mocht ik dat zelf uitzoeken.

Met het gevolg dat de stress factor ietwat omhoog kroop en toen na enige tijd proberen het inchecken van m’n vliegticket onmogelijk leek was het oranje gebied wel bereikt.

Maarja als je alles lang genoeg uitstelt krijg je het vanzelf druk weet ik uit ervaring.

Afgelopen zaterdag heb ik nog een leuke trainingtocht gemaakt bij de wandelvereniging van de RET in Rotterdam.

Die begon bij de Ss Rotterdam, wat natuurlijk wel bijzonder was en erg apart om daar eens binnen te kijken.

Ik had besloten om dat met volle bepakking te doen want dat moet je toch ook even trainen zegt men.

Wat trainen betreft had ik met m’n uitstelgedrag besloten om in Japan iedere dag te trainen voor de volgende dag dus dat moet goedkomen.

In de sporen van Kobo Daishi …..de 88 tempelroute op Shikoku

Toen ik in 2012 in een hostel in Spanje op weg naar Santiago de Compostela de poster zag van de 88 tempelroute op het eiland Shikoku was mijn interesse gewekt en ging dat een  sluimerend terugkerend leven leiden in mijn gedachten.

Inmiddels is er wel het een en ander gebeurd in mijn leven en heb ik zelfs veel meer vrije tijd en vrije dagen dan vroeger.

Eigenlijk is het iedere dag een soort van maandag en dat is voor sommige mensen lastig te accepteren en raken dan ietwat in de war.

Maarja…zonder maandag is er ook geen vrijdag.

In 2023 had ik al in een overmoedige bui een kaartje voor de grand prix in Japan gekocht, die toen nog in eind september gereden werd.

Er zijn twee periodes waarin het een bezoek aan Shikoku populair is , het voorjaar als de kersenbloesem bloeit of het najaar als de bomen alle mooie herfstkleuren gaan vertonen.

Maar helaas kwam ik bij elkaar 6 weken in het ziekenhuis te liggen en kon mijn plan weer terug in de keukenla.

 In 2022 had men namelijk bij een blaasonderzoek geconstateerd dat ik een aneurysma had in m’n aorta en was ik daar aan geopereerd.

Toen ik in 2023 koorts kreeg en andere klachten dacht men dat er een ontsteking was in de buurt van de stent die in m’n aorta was geplaatst en wilde mij goed in de gaten houden en ben zelfs drie keer opgenomen.

2022 was ook het jaar waarin mijn vriendin Barbara overleed en ikzelf aansluitend m’n baan verloor en er diverse dingen betreffende m’n gezondheid geconstateerd werden waaronder dat ik de ziekte van Kahler heb oftewel multiple myeloom.

Niet te genezen maar wel te behandelen ….

Dus zat ik 6 maanden na het overlijden van Barbara weer bij dezelfde oncoloog waar ik al sinds 2015 met Barbara was geweest, schept een band zullen we maar zeggen.

Begin van dit jaar kwam ik het plan betreffende Shikoku weer tegen in de “keukenla”van mijn gedachten en heb eerst een kaartje voor de grand prix gekocht en later ook zelfs een vliegticket.

Dus …..Japan……ik kom eraan ……

De meeste fut is er wel uit....

nu de temperatuur toch wel zomerse waarden aannemen krijg ik steeds minder zin om verder te gaan.
Gisteren was ik vertrokken uit de blokhut op de camping die daar staat voor de pelgrims en wandelde na mijn koffie met chocoladecroissant lang de kerk van Maubourguet waar de deur van open stond en ik hoorde iemand zingen.
Dus ging ik even kijken en zag een meisje in het gangpad staan dansen en zingen.

Toen ik voorzichtig in de kerkbanken had plaatsgenomen stopte ze al snel.
Het bleek een choreografe te zijn uit Canada die voor een bedrijf in bijenprodukten  een klus kwam doen.
We raakten aan de praat en koffie en ze vroeg of ik meewilde naar een feest in de buurt waar ze voor uitgenodigd was en ik dacht....waarom niet, dan blijf ik nog een nachtje in de blokhut.

Dus gisteravond een leuk dorpsfeest met hoempapa muziek bier wijn mosselen en frite meegemaakt en de afterparty met discogeweld.
Alleen moest ik vannacht nog wel even teruglopen in het donker maar heb niets gebroken.


Vandaag met de trein naar Toulouse en ga morgen vanaf hier weer op weg om vrienden te bezoeken.

Het volgende stukkie.....

Nadat ik gisteren Irun had bereikt ben ik doorgelopen naar een camping in Frankrijk en heb dus Spanje achter me gelaten.Irun is voor mij het eind van de camino de North en voor de meeste dus het begin.
Lijkt me nogal logisch......

De laatste dagen nogal slecht geslapen in de albergues, bij de een stond er iemand laat nog op de deur te bonken omdat ze te laat waren en de deur om 10 uur dicht gaat, bij de ander was er een deur die telkens hard dicht viel en gisteren was iedereen zo nerveus voor hun (meestal) tweede dag op de camino dat ze vanaf half zes niet meer te houden waren en op begonnen te staan.

Dus besloot ik gisteren om op de camping even lekker bij te gaan slapen.

Het was lekker weer toen ik daar aankwam maar al gauw begon het weer te betrekken en kwam de regen met bakken tegelijk uit de lucht vallen.
Gelukkig stond mijn bungalow net overeind en kon ik op het terras met een biertje de bui afwachten.
Vanmorgen was alles weer droog .....

Vandaag heb ik besloten om de camino Tolosane vanaf Pau te gaan volgen en die loopt via .....Toulouse naar Arles aan de Italiaanse grens.
Dus ben ik met de trein naar Pau gegaan en heb nu onderdak in de jeugdherberg.

Dus morgen beginnen we weer met frisse zin aan het volgende traject.

Moet nog wel even omschakelen van de paar woorden Spaans naar de weinige Franse woorden die ik onthouden heb en het feit dat de keuken hier sluit op een tijdstip dat hij in Spanje open gaat.....

Pffffff.....

Heb het nu wel gezien, al die bergtoppen. 

Mijn navigatie juf stuurt me telkens via de toppen van de bergen die ik over moet maar de route van de camino gaat vaak deze uit de weg.

Soms scheelt dat wel een paar honderd meter klimmen maar dan is de route wel iets langer. 

Gisteren was ik vroeg vertrokken uit Markina-Xemein en moest weer flink klimmen en dalen en er was onderweg niets waar ik even iets aan mijn cafeïne-verslaving kon doen. 

De navigatie stuurde mij weer ruim een halve km de berg op en af en was soms zelf de weg kwijt. 

Om half 8 was ik eindelijk bij de VVV van Deba waar je je moest melden voor een plekje in de albergue maar helaas was alles vol. 

Ik kon kiezen tussen een hotel voor 65 € of nog drie km doorgaan naar de camping die op 500 mtr hoogte lag. 

Om kwart voor tien kwam ik daar eindelijk geheel afgeknoedeld aan en kon nog wat te eten en te drinken krijgen. 

Toen ik later mijn tent zou gaan opzetten begon het tot overmaat ook nog eens flink te regenen.  

Ik mocht ook wel op de overdekte picknickplaats slapen en ben toen op een tafel gaan liggen en ben er zowaar niet in mijn slaap afgeflikkerd. 

Het voordeel was dat ik vanmorgen niet met een natte zooi zat en uiteindelijk redelijk geslapen heb. 

Vanmorgen was het koud en nat en was ik best nog wel moe. 

Ik had totaal geen trek om in de regen de erg steile padjes op en af te glibberen en vroeg aan twee dames of ik mee kon rijden naar het treinstation in Deba. 

Dus weer terug naar af en ga zo met de trein naar het 20 km verderop gelegen Zarautz waar ok op mijn gemak een wasje hoopt te kunnen doen en een boekje lezen. 

Eergisteren kwam ik zoals vaker nogal laat aan in de albergue in Markins-Xemein en ontmoette daar Anton en Annelies uit Almere die mij uitnodigden om mee te gaan eten. 

Wat natuurlijk heel gezellig is en leuk om weer eens Nederlands te kunnen praten. 

Was erg gezellig en zij vertelde mij dat ze bezig zijn met plannen om een eco huis te bouwen en al wandelend ideeën opdeden. 

Ben benieuwd hoe het uiteindelijk zal worden. 

Dus......hou me op de hoogte