weinig tegenliggers gezien.....

Vanmorgen na het ontbijt tikte ik de volgende bestemming in en ging op pad naar Betanzos, zo'n 25 km verderop of eigenlijk terug op de Camino Inglesia .
Afgelopen nacht heb ik de nacht doorgebracht in albergue de Bruma, een kleine herberg met stapelbedden en lag ik op het bovenste bed.
Of ik nog niet genoeg geklommen had die dag!!
Op het bovenste bed naast mij lag een Spanjaard die midden in de nacht een nachtmerrie had en het leek wel dat hij de grootste ruzie met z'n vrouw had.
Gelukkig schreeuwde hij niet zachtjes in z'n slaap en was ik niet de enige die rechtop in bed zat.
Later toen ik weer bijna in slaap was gevallen was hij de ruzie aan het bijleggen en sprak hij gepassioneerd maar nog steeds op bulderniveau.

Dus .... Ik versta steeds beter Spaans alleen weet ik niet wat het betekend.


Vanmorgen bleek als snel dat mijn navigatie en de route van de Camino niet helemaal overeen kwamen en kwam ik geen pelgrims tegen op mijn pad tot de laatste 8 km of zo.
Wel Spaanse mensen die mij op weg naar Santiago wilde helpen maar dat was niet de bedoeling natuurlijk.
Ik liep op een gegeven moment door cafeïnegebrek een beetje te zwalken en heb mijn navigatie ingesteld op koffie en zat dus ineens in een bar met aardige Spanjaarden die mij alweer op weg wilden helpen naar Santiago. En paar km  oor Bezanzos kwam ik een signora tegen die liep te genieten van een heerlijke sinaasappel en zij bood mij een stuk aan.
Nou en dat lustte ik wel natuurlijk en zij let mij niet eerder gaan voordat ik nog een sinaasappel en een banaan in mijn tas had gestopt.


Zo zie je maar weer ...een vliegende kraai vangt altijd wat...

Zit nog even in de gewenningsfase

Vanmorgen tijdens het ontbijt moest ik nog even zoeken welke kant ik op moest en de hospita heeft mij even geholpen hiermee
Gisteren  nadat ik gegeten had ben ik maar gaan slapen want ik was door slaapgebrek weer flink afgeknoedeld.
Hotel AirPort was voor een goede nachtrust niet de best plaats gebleken.
Uiteindelijk was ik niet verder gekomen dan 16 km van Santiago

Vandaag kon ik moeilijk wegkomen doordat de navigatie op mijn telefoon niet werkte.
Ben zelfs teruggelopen naar de refuge omdat dat het startpunt was en de telefoon niet mijn huidige plek kon traceren. Kortom ......het schoot niet echt op zo.
Gelukkig had ik nog een plan B.... M'n iPad en die deed het wel.
Ben nu in Brumo aangekomen na een fiks aantal stijgers gevolgd door hetzelfde aantal dalers.
Het is hier dus best wel ongelijk.

Onderweg ben ik uiteraard veel "normale"pelgrims tegengekomen waarvan een aantal het vreemd vonden dat ik de verkeerde kant op ging.

Wel leuk om toch nog een beetje aanspraak te hebben.
Vanmiddag kwam ik eindelijk bij een café waar ik wat kon eten en een bakkie kon doen.
Het was er erg druk met een groep van 65 vrouwen uit Valencia die op hun manier de camino lopen en daar met een gigantische bus werden opgehaald om naar hun hotel te gaan. Luxe hoor ...
Zij droegen allen een aardewerken schelp en hingen er ook maar een om mijn nek dus ik ben nu ook lid van de club.
Toen ik eindelijk bij de refuge in Brumo kwam was er al een plek gereserveerd door de hospita uit Sigueira en dat kwam als een verrassing voor mij.
Had dat vanmorgen niet echt begrepen dat ze zou bellen voor mij.
Maar mijn Spaans wordt met de dag beter. 😜

Morgen eens kijken wat de dag voor mij in petto heeft.

Slecht nachie ......

Gisteren of eigenlijk vannacht was ik om half 1 op het vliegveld van Santiago geland en dat is natuurlijk een rare tijd.
Snap ook wel dat deze vlucht niet populair is en eigenlijk alleen gevlogen wordt om het vliegtuig terug te brengen naar Spanje en dat de piloot met zijn wentelteefjes ook wel weer  naar huis willen.


Nadat ik mijn rugzak van de band geplukt had stond ik even buiten een luchtje te scheppen en een beetje rook te maken sprak ik een Nederlandse pelgrim die ook even niet wist wat we nu moesten.
Te laat voor een hotel en te vroeg voor de bus, want wat moet je doen in Santiago midden in de nacht als je geen slaapplaats hebt?

Dus hebben we maar ingecheckt bij hotel Airport , alleen slaapt het voor geen meter op die harde banken.
Vanmorgen met de bus naar het centrum van Santiago gegaan en langs de kathedraal naar het pelgrims buro voor een stempel.
Ik had een beetje het gevoel dat ik op de  via Gladiola liep op vrijdag terwijl ik de andere drie dagen niet had meegelopen ....niks aan zo.

Naar het schijnt zit ik op de Camino Inglesia en ben aangeland in Siqueiro in een herberg voor mij alleen.

Ridder te voet.....

Gisteren had ik mijn laatste werkdag en heb voorlopig afscheid genomen op en van mijn werk.
Vandaag de laatste dingetjes gedaan thuis, voer gehaald voor de vissen oor een maand of vier want die jongens lusten wel wat met z'n allen.
Nog even langs de Etos voor tandpasta en zo want stel dat het in Spanje uitverkocht is ......
Oftewel het was een chaotisch dagje met toch wel enige spanning.
En .....ik liep al een tijdje met de gedachte om mijn auto weg te doen omdat hij anders maar op straat staat weg te kwijnen.
Dus dat is vanmorgen nog even geregeld en ben ik ridder te voet.

Dag ik moet vliegen .

En nu ben ik gevlogen.....

Wij vlogen met 32 man in een Airbus 380 en ik kreeg het verzoek om de op de stoel bij de vleugel te gaan zitten ivm het neutraliteitsmoment van het vliegtuig .
En om te bestuderen hoe ik eventueel de deur moest openen en naar buiten gooien.
We zijn gelukkig heelhuids geland met volgens mij de meeste onderdelen nog aan boord.
Bij het taxiën op Schiphol hoorde ik een herrie uit het ruim komen , het leek wel of er iemand het toestel met een botte ijzerzaag wilde doorzagen.

Bij aankomst ingecheckt in hotel AirPort waar ik op de toch wel harde bankjes slecht geslapen heb, maar dat mag de pret niet drukken...

En nu op weg naar de kust nadat ik vanmorgen mijn eerste stempel gehaald heb bij het pelgrimsburo.....

Nog een kleinigheidje ...

Voordat ik dinsdagavond naar Santiago vlieg zal ik toch nog even mijn tas moeten pakken en dat is nooit echt eenvoudig.
Op diverse sites en FB pagina's zijn handige tips te vinden over het weglaten van spullen waarvan je denkt dat ze echt mee moeten.
Eigenlijk is het simpel.....bijna niets is onderweg niet te koop en alles wat je thuislaat hoef je niet mee te sjouwen.

Toen ik in 2012 in Hoek van Holland de deur uitstapte had ik het gevoel dat ik een half varken op mijn rug had hangen, maar bij aankomst in Santiago was het gevoelsmatig nog maar een biggetje.

Vandaag was het een dag van afscheid nemen en heb ik met mijn familie gezellig gebruncht in het huis waar mijn moeder verblijft.
Uiteraard was dat gezellig en na afloop emotioneel om afscheid van mijn moeder te moeten nemen.
Tenslotte is zij al op de ver gevorderde leeftijd van 87 en een mensje van alle dag.

Nu rest mij nog een laatste werkdag en het definitief inpakken van mijn "half varken".

Geduld is een schone zaak.

Nog een kleine drie weken en mijn wandeling vanuit Santiago de Compostella naar Rome gaat eindelijk beginnen.
Het heeft uiteindelijk twee jaar geduurd om zo ver te komen en 31 Mei vlieg ik dus naar Santiago.

Dus uitstel is uiteindelijk geen afstel.

Enige tijd geleden kon ik een ticket boeken voor een directe vlucht naar Santiago en toevallig op de datum die ik gepland had, dus het heeft zo moeten zijn.
De meeste vluchten gaan via Barcelona of Madrid en zijn daardoor vaak drie maal zo duur en ook nog met lange wachttijden aldaar.
Mijn broer was zo attent om mij op deze vlucht te wijzen en ik ben hem hier uiteraard zeer erkentelijk voor.
Dit jaar (en eigenlijk ook het afgelopen jaar) stond het wandelen bij mij een beetje op een laag pitje.
De teller stond eind April op slechts 80 km en dat is natuurlijk niet al te veel, dus besloot ik om in April mee te doen met de "Kennedymars"  van Ridderkerk-Dordrecht-Ridderkerk van de Rotterdamse Wandel Vereniging.
Hiermee stond de teller ineens op 160 km en was ik redelijk afgeknoedeld bij de finish aangekomen in bezit van een oorkonde en drie blaren.
Bij de vorige edities van deze tocht mocht ik altijd in de achterhoede finishen met andere wandelaars die het moeilijk hadden en enige ondersteuning konden gebruiken maar deze keer waren de rollen duidelijk omgedraaid en moest ik over de streep getrokken worden. (Nogmaals bedankt Carla).

Dus .... Met de conditie is niks mis mee en ik ga gewoon in Spanje iedere dag trainen voor de volgende dag.

Uitstel is geen afstel............

Vandaag zou ik beginnen met mijn nieuwe uitdaging ......
Wandelen van Santiago de Compostella waar ik in 2012 was aangekomen naar Rome.

De afgelopen twee jaar had ik er naar uitgekeken en op 1 juni 2014 zou ik vertrekken vanuit Compostella voor een tocht van ruim 2500 km die mij langs de noordkust van Spanje, langs en over de Pyreneeën naar Italië zou brengen tot in Rome waar het eindpunt zou zijn.

Helaas ondanks alle voorbereidingen en trainingen om aan deze tocht te kunnen beginnen heb ik onlangs moeten besluiten dat ik vanwege een  hardnekkige blessure aan mijn onderrug en heupen hiervan tijdelijk af te zien.

Eerst zal ik door middel van deskundig advies en eventuele therapie het een en ander moeten verhelpen voordat ik met een gerust hart op reis zal kunnen gaan.

Dus heb ik nu een afspraak met een podotherapeut en begin van onderaf aan mijn herstel te werken.
Tenslotte moet de basis goed zijn en veel klachten komen voort uit voetproblemen.
Uiteindelijk hoop ik mijn heup en rugklachten onder de knie te krijgen, nou ja, te overwinnen dus.

Dus ....mocht u hier mijn verslag van deze reis gedacht aan te treffen, moet ik u teleurstellen en vragen nog maar een jaartje geduld te hebben.


Groetjes Geert