Uitstel is geen afstel............

Vandaag zou ik beginnen met mijn nieuwe uitdaging ......
Wandelen van Santiago de Compostella waar ik in 2012 was aangekomen naar Rome.

De afgelopen twee jaar had ik er naar uitgekeken en op 1 juni 2014 zou ik vertrekken vanuit Compostella voor een tocht van ruim 2500 km die mij langs de noordkust van Spanje, langs en over de Pyreneeën naar Italië zou brengen tot in Rome waar het eindpunt zou zijn.

Helaas ondanks alle voorbereidingen en trainingen om aan deze tocht te kunnen beginnen heb ik onlangs moeten besluiten dat ik vanwege een  hardnekkige blessure aan mijn onderrug en heupen hiervan tijdelijk af te zien.

Eerst zal ik door middel van deskundig advies en eventuele therapie het een en ander moeten verhelpen voordat ik met een gerust hart op reis zal kunnen gaan.

Dus heb ik nu een afspraak met een podotherapeut en begin van onderaf aan mijn herstel te werken.
Tenslotte moet de basis goed zijn en veel klachten komen voort uit voetproblemen.
Uiteindelijk hoop ik mijn heup en rugklachten onder de knie te krijgen, nou ja, te overwinnen dus.

Dus ....mocht u hier mijn verslag van deze reis gedacht aan te treffen, moet ik u teleurstellen en vragen nog maar een jaartje geduld te hebben.


Groetjes Geert

Het einde is nabij...........

Nadat ik vanmorgen nogal traag op gang kwam, het regende al de hele nacht en het zag er niet naar uit dat het ooit zou stoppen, ging ik op weg naar de " Sint Pietersberg. Voordat ik wegging moest ik nog even mezelf melden bij de receptie van camping "Den Dries",de stadscamping van Valkenburg.
 Ik heb hen gelijk gefeliciteerd met het feit dat ze de duurste camping waren die ik de afgelopen jaar was tegengekomen, en dat zijn er ondertussen toch aardig wat.
Maar het maakte geen indruk........

Voordat ik weer de route opgepikt had was het toch al een weer een stuk later geworden, maar ik had de hele dag de tijd om in Maastricht te komen.

Doordat het al uren regende leken de mooie paden door het bos wel aanzwellende beken , die op het punt stonden uit te breken.
Gelukkig draag ik altijd hoge wandelschoenen anders had ik al snel water geschept. Het begon een beetje te lijken op Noord-Frankrijk waar ik vaak blij was dat moeder aarde mijn schoen aan mij teruggaf.

Maarja , een kleinigheidje hou je altijd.
Ook in de regen was de route erg mooi met beekjes en bossen in een heuvelachtige omgeving.
Ik moest ook flink klimmen en in combinatie met de ietwat natte glibberige paden viel dat niet altijd mee.
Maar een paar kilometer voor Maastricht belandde ik weer in de bewoonde wereld en was het inmiddels droog geworden.
 Ik besloot om nu maar mijn regenpak uit te doen, waarna het natuurlijk gelijk weer flink begon te regenen.
Vanaf het station in Maastricht was het nog maar een km of vier en na uiteraard een bakkie ging ik volle moed op weg.
Het was nog een leuk stuk door het oude gedeelte van de stad met onder andere het Stokstraatkwartier en de OLV-kerk. Daarna nog een klimmetje over het asfalt, tot ik vanwege asfalteringswerkzaamheden de rimboe ingestuurd werd met uiteraard......bagger.
Ik kwam uit bij Chalet Bergrust , waar je een oorkonde kan halen als je het Pieterpad gedaan hebt.
Vandaar was het een grindweg langs de groeve met een leuk uitzichtpunt, waar ik nog even foto's gemaakt heb.
 Toen was het nog een stukkie.... En ja hoor , na 492 km aanmodderen was ik bij het eindpunt.
 Een wegwijzer naar oa Pieterburen en ook een ander pad dat in .......Hoek van Holland eindigt.


Was maar 396 km........ Maar ik ga toch mooi met de trein....

En nu....al mijn kleren wassen en uurtje in bad zitten weken.

Zie er onderhand uit als een zwerver en al mijn kleren zijn inmiddels aan het ontbinden.

Maar het was het waard.........

Prinsheerlijk geslapen..........

Het was natuurlijk een leuke "clifhanger", maar ik moest toch uitwijken naar Hotel Prins.
Het meisje van Brasserie Murphy was bang dat haar kinderen mij vroeg wakker zouden maken en haar man had last van een ochtendhumeur.Zei ze dus.....!!

 Oftewel, mijn premiere als couche surfer ging mooi niet door. Had ook niet anders verwacht natuurlijk, was meer een grapje.

Omdat Sittard helaas geen camping heeft (belachelijk, in Frankrijk heeft ieder stadje een gemeente camping) en ik ook niet bij de vrouw van de burgemeester mocht slapen omdat haar man toevallig thuis was, moest ik een hotel opzoeken.
Het kostte evenveel als dat ik voor de rest van de week betaald had om te slapen.

Maarja ......het is vakantie zullen we maar zeggen.
Bij het afrekenen gisteravond bij de Brasserie mocht ik een draai geven aan het rad van avontuur en won 50% korting op mijn volgende diner.
 Maar ik ben op doorreis en dat gaat hem niet worden. Dus zat ik in plaats daarvan vanmorgen aan het warme appelgebak met ijs en slagroom.

Vandaag liep ik richting Valkenburg en was van plan om te stoppen bij camping" De Bron".
Ik was daar 38 jaar terug nog geweest met mijn vrienden, toen iedereen uit het Westland nog naar Valkenburg ging voor vakantie.
Alleen moest ik dan halverwege de laatste etappe van de route ergens linksaf, en heb helaas het zandpad gemist.

Onderweg werd ik nog een soort van aangevallen door een zwart k..hondje waar van het bazinnetje zei "hij doet niets hoor" , maar ondertussen hing hij bijna in mijn kuiten.
 Dus heb ik in onvervalst Westlands even gezegd dat ze hem moest muilkorven en aan de lijn moest houden voordat ze hem een spuitje liet geven.

Maar ze bleef lachen......

 Na een aantal uurtjes stappen was ik dus in de gemeente Strabeek en pfffff het duurde maar voordat ik eindelijk in het centrum van Valkenburg was.
Op een terrasje eerst maar even heerlijk gegeten en een trappistje gedronken.

En nu moet ik nog een stukje klimmen naar Camping "Op Den Dries", waar ik waarschijnlijk mijn tentje laat staan en morgen naar Maastricht wandel , met de trein terug naar Valkenburg en dan donderdag Barbara ontmoet op het station van Maastricht.

 Leuk bedacht en ik kan een dagje zonder "zak" op stap. Want kamperen in Maastricht .......is er ook niet bij....

En bij de"vrouw "van de burgemeester wil ik deze keer zeker niet slapen.......

Bloody monday....

Die slaan we voortaan maar over, noem ik voortaan de dag na zondag gewoon dinsdag!!!!!
 Vanmorgen alles op mijn gemakkie gedaan, iets later opgestaan en langer gedoucht. Tent opgeruimd en afgebroken, koffie gemaakt en ontbeten.
Ik was van plan om bij de camping-kantine nog even een tweede bakkie te nemen , maar tot mijn grote verdriet was hij gesloten.

Dan maar op weg en ik wilde tot een stukje voor Sittard komen vandaag, om dan morgenochtend gezellig binnen te vallen.
Op de kaart stond na een km of 10 een kop en schotel dus zullen ze daar wel koffie hebben ......dacht ik.
Het was weer zandpad, bos, bospaadjes, akkers met asperges en karrensporen .
Kwam zelfs een karretje tegen dat op het zandpad reed, de weg was lang en het pad was breed?

 Uiteindelijk kwam ik dus in Slek , de vlek op de kaart met het kop en schoteltje. Café, broodjeszaak en restaurantje......helaas gesloten op maandag.
De moed zonk in mijn schoenen, hoe kunnen ze dat nu een cafeïne-verslaafde aandoen?
 Snel verder gegaan (nou ja , een soort van snel ) en ik moest weer een stuk over het land van de zuiderburen.
Na een tijdje baggeren over een boerenpad kwam ik in Issenbruch een pandje tegen met een uithangvlag ? Issi's KOFFIE-terras....... En de poort stond half open en ik zag borden met allerlei aanbiedingen van koffie met vlaai tot complete lunches.
 Dus ik kikkerde gelijk helemaal op en trok aan de bel... Helaas trapte het meisje dat verscheen op mijn hart toen ze zei dat ze helaas gesloten waren.
Pislink stapte ik verder en in no time stond ik in het centrum van Sittard, waar ik morgenochtend pas wilde aankomen.
Na een wilde tocht langs de beek belandde ik op het eindpunt van deze etappe, en gelukkig zag ik een Brasserie met mensen op het terras, dus kon ik eindelijk mijn behoefte doen.
 Ik bedoel dus het tekort aan cafeïne aanvullen. Het meisje wat mij netjes bedient bij deze Brasserie Murphy's vindt alles oke'.
Als ik in het stadspark slaapt is oke',
 Dat ik vis wil eten vindt ze goed,
 Buiten eten mocht ook al, en ga zo maar door.

Ik denk dat ik vraag of ik niet bij haar op de bank kan slapen,
of ben ik met mijn 56 jaar te oud zijn om couche-surfen te beginnen.....?

Voorlopig heb ik weer gegeten en gedronken.

Nog......40 km te gaan in 2 1/2 dag.

Als ik dat maar red.

Ik moet ernstig op de rem trappen.....

Vanaf hier hoef ik nog maar ......60 km, en ik heb donderdag een afspraak in Maastricht met een hele lieve mooie blondine.

Dus moet ik het anker uitgooien, anders ben ik te vroeg en ga ik weer kattekwaad uithalen.
Vanmorgen bij het verlaten van de camping kwamen er drie wandelaars voorbij , die ik toevallig in Venlo gezien had.
Ik wilde eigenlijk naar rechts en begon te twijfelen en keek in mijn boekje. En inderdaad liepen zij de verkeerde kant op, dus ik wilde hen roepen maar er schoot een kikker in mijn keel .
En voor dat kreng er weer uit was waren zij alweer te ver om mij te horen.
Ik ben hen nu drie keer onderweg tegengekomen , en heb nog geen goede dag gehoord. Dus ik ben er niet rouwig om.
 Vanaf de camping bij "De Witte Steen " was het nog 10 km tot Swalmen .
Grotendeels over zandpaden door het bos in de grensstreek. Rechts waren weilanden en akkers op het Nederlandse stuk en bos op het Duitse.
Gelukkig was er nog een voormalige grensovergang met een horecagelegenheid. Bakkie......met perenvlaai deze keer.

Er stond hier een mooie wegwijzer met Pieterburen ....413 km.


 Die heb ik dus mooi legge.....

 Swalmen was ik weer snel doorgelopen en ik ging op weg naar Montfort, iets verder was nog een camping.
Denk niet dat het echt verstandig is om "wild" te kamperen in deze vakantietijd bovendien er zijn genoeg campings.
 Alleen liggen ze vaak niet op de plek waar ik ze zou willen hebben.

Nu was mijn plan om vandaag een soort van verwendag in te lassen en uit eten te gaan, dus had ik geen boodschappen gedaan.
Ik kwam in Odilienberg en zag een terras vol mensen en dacht daar wel even lekker te kunnen eten. Jammer dus , ik kon alleen een bierviltje krijgen om op te kauwen en ben dus doorgelopen naar Montfort.
Weer een terras met druk brallende Limburgers, maar alleen soep en tosties te eten. Nou dat is beter dan niets natuurlijk.
Mevrouw had ook een Bed & Breakfast en wilde dat ik bleef slapen.
 Ik vond het geen goed plan omdat er een camping vlakbij was, volgens de kaart.
Maar toch wees ze mij de camping op nog geen twee km verderop de route.

En nu sta ik op camping De Reigerhof......errug  groot......

Dus mijn tent staat ,
Lekker Trappistje voor mijn neus,
en ......bord met vlees van de barbecue voor me op tafel waar je een week van kan eten.

Dus ik overleef ook deze dag wel weer......

Ut beviel mij uitstekend...........

Om eens niet op mijn matje van een centimeter dik te hoeven slapen in mijn natte tent.
Het regende pijpestelen de afgelopen nacht, wat nog extra benadrukt werd door de stelen die uit de boom geschud werden door de wind.
Het maakte een kabaal van jewelste op het dak van de voortent waar ik in sliep.
Ik kon kiezen tussen een bed in de caravan of in een slaaptent in de voortent van de caravan.
Deze had mijn voorkeur omdat het matras wel zo'n 50 cm dik was en ik dan toch nog het gevoel had dat ik aan het camperen was.
 Maar had toch nog wel het heerlijke dikke dekbed over mijn slaapzak gelegd.
Dus koud heb ik het niet gehad......

 Nadat ik de campinghoudster nog even hartelijk had bedankt ging ik op weg en zat al snel op de goede weg.
 Van de etappe Swolgen naar Venlo had ik gisteren al zo'n 6 km gelopen en er bleven er dus 15 over tot ik in Venlo zou zijn.
 Na langs enige velden met rozen gelopen te zijn (Lottum staat bekend om zijn rozenkwekerijen) was het weer bos en zandpad en na een uurtje kwam ik bij Kasteelhoeve Kaldenbeek waar een bord stond dat het terras geopend was.
Nou...dat is natuurlijk niet voor niets en ik dronk daar een heerlijke cappucino met een lekker stuk notentaart erbij.
Er kwamen twee dames bij mij aan tafel kwamen zitten waarvan de ene de
"uitbaatster" was van de uitspanning.
Zij houdt zich bezig met diverse spirituele zaken die mij weinig zeggen en verkocht ook "healt"produkten. Regelmatig reisde ze af om groepjes te begeleiden in India en Nepal.
Ze was blij met Pieterpadders zei ze , want die hebben vaak van die leuke en bijzondere verhalen. Maar intussen was er geen speld tussen te krijgen en ratelde ze maar door over hoe goed ze het allemaal deed.

 Ik ben lekker doorgelopen met het zonnetje in mijn gezicht naar Grubbenvorst waar het veerpontje al lag te wachten om mij naar de overkant van de Maas te brengen. Hatsikidee, weer 20 cent.
De route ging over een graspad langs de maas en onder de A73 door en uiteindelijk was ik in Venlo .
Nog even een terrasje gepikt en boodschappen gedaan, want een mens moet toch eten, nietwaar.
Vanaf Venlo richting Swalmen was de volgende route volgens het boekje verandert en begon met een wegwijziging ivm de aangelegen A74 tussen Venlo en Tegelen. Deze routewijzigingen staan duidelijk op de website van het Pieterpad, maar je moet ze wel even uitprinten.
Gelukkig kon ik de weg goed vinden omdat het goed aangegeven stond onderweg.
Op de kaart zag ik dat er bij "De witte Steen"een camping was en ben maar lekker door gaan lopen.
 De weg lag precies op de Duitse/Nederlandse grens en liep door het bos. Halverwege passeerde ik nog een voormalige grensovergang waar een cafe' staat, maar het was er volgens mij erg stil.
Na nog 5 km bospad stootte ik op "De Witte Steen", een grensovergang met twee cafe' en een camping.

Mijn buren zijn : 1 pauw, 4 damherten, 2 schapen, 1 geit en een walibi.

Dus dat wordt lekker uitslapen tot zonsopkomst!........

Hedde goe geluimd.......

Vroeg de buurman toen ik mijn kop uit mijn tent stak . Hij kwam net uit het douche gebouw en liep in zijn badjas voorbij, en dook weer snel in zijn voortent die ongeveer 15 x zo groot was als mijn tentje.

Het was ook geen gezicht, mijn groene plastic boterhamzakje waar ik in bivakkeerde tussen twee van die grote caravans met voortenten zo groot als een voetbalveld            ( nouja, bijna dan). Ik had heerlijk "geluimd", maar baalde wel dat het nu regende en de lucht strak grijs was en het er ook niet naar uitzag dat het dit jaar zou ophouden met regenen.

 Niet echt fijn wandelweer en ik besloot om nog maar even lekker in mijn tent te blijven ontbijten, en koffie te drinken.
Maarja, Swolgen ligt een kleine 30 km verderop en ik moest toch verder.

Het begon steeds harder te plenzen en dus trok ik mijn regenpak maar aan en pakte mijn tas in .
Vandaag begon de vakantie hier en het zal eindelijk wel drukker worden op de campings onderweg.
Maar voor mij zal er toch gauw nog een plekje te vinden zijn denk ik.

 Na in Afferden bij een bakkersjuffrouw nog snel even een ge-bakkie gedaan te hebben ben ik de Maas overgestoken en kwam ik in het gebied "Maasheggen", een aaneenschakeling van modderige zandpaden en bos.

Toen ik eindelijk half verzopen Vierlingsbeek binnen liep was het eerste wat ik zag Cafe Wildeman.
Dus ik ben daar even een uitsmijter gaan eten.
Aan de bar zat een man en we raakten aan de praat over het wandelen.
Hij vertelde dat hij volgend jaar op een bijzondere manier naar .......Santiago wilde gaan.

 Altijd leuk om te merken dat het gesprek vaak hier op komt......

Hij was in het bezit van een aantal oude koetsen en wilde met een postkoets en een Belgisch paard gaan. Heel apart dus, ik had een Belgische dorpsomroeper bij me onderweg en hij dus een Belgisch Paard.
Hij moet zich maar laten sponseren door Palm bedacht ik later....

Het meisje achter de bar was de dochter van de eigenaar en was bezig om de zaak van haar vader over te nemen. Zij had eerst een autobedrijf en toen haar vader ziek werd is ze in de zaak gekomen.
Ze vertelde dat ze ook stukken van het Pieterpad gelopen had in het verleden en vroeg mij een stukje te schrijven in hun Pieterpad boek, wat al sinds 1991 bijgehouden wordt.
Nou en dat wilde ik natuurlijk wel.

Na het nuttigen van de uitsmijter en melk en koffie was het inmiddels bijna droog geworden en ben ik doorgelopen via Swolgen naar Lottum in de richting van Venlo waar deze etappe eindigt.
 In Lottem aangekomen vroeg ik aan een paar mensen die hun heg stonden te knippen waar de dichtbijzijnde camping was .
 En uiteraard ging het gesprek algauw over het Pieterpad welke de vrouw al 2x en de man 1x gelopen hadden.
Zij vonden dat je het met de zon in de rug moest lopen omdat de natuur dan het mooist tot zijn recht komt.
Logisch want zij wonen in het zuiden en dan weet je dat!!!!
Jammer genoeg heb ik dat maar 2 dagen mogen meemaken tot dusver en ging ik toen naar de zon toe.
Maar mocht het ooit droog en zonnig worden zal ik af en toe achterom kijken. Diverse campings wisten ze en uiteindelijk heeft de vrouw mij bij camping Boszicht gebracht ,vlak bij het Pieterpad .

Ik had dus gewoon het pad moeten volgen...... En het mooiste komt nog...ik slaap in een caravan met een heeeeeerlijk bedje en mijn tent hangt te drogen onder een afdak.

Morgen ga ik verder richting Venlo en verder zie ik het wel

Nu even heerlijk slapen.............