Ridder te voet.....

Gisteren had ik mijn laatste werkdag en heb voorlopig afscheid genomen op en van mijn werk.
Vandaag de laatste dingetjes gedaan thuis, voer gehaald voor de vissen oor een maand of vier want die jongens lusten wel wat met z'n allen.
Nog even langs de Etos voor tandpasta en zo want stel dat het in Spanje uitverkocht is ......
Oftewel het was een chaotisch dagje met toch wel enige spanning.
En .....ik liep al een tijdje met de gedachte om mijn auto weg te doen omdat hij anders maar op straat staat weg te kwijnen.
Dus dat is vanmorgen nog even geregeld en ben ik ridder te voet.

Dag ik moet vliegen .

En nu ben ik gevlogen.....

Wij vlogen met 32 man in een Airbus 380 en ik kreeg het verzoek om de op de stoel bij de vleugel te gaan zitten ivm het neutraliteitsmoment van het vliegtuig .
En om te bestuderen hoe ik eventueel de deur moest openen en naar buiten gooien.
We zijn gelukkig heelhuids geland met volgens mij de meeste onderdelen nog aan boord.
Bij het taxiën op Schiphol hoorde ik een herrie uit het ruim komen , het leek wel of er iemand het toestel met een botte ijzerzaag wilde doorzagen.

Bij aankomst ingecheckt in hotel AirPort waar ik op de toch wel harde bankjes slecht geslapen heb, maar dat mag de pret niet drukken...

En nu op weg naar de kust nadat ik vanmorgen mijn eerste stempel gehaald heb bij het pelgrimsburo.....

Nog een kleinigheidje ...

Voordat ik dinsdagavond naar Santiago vlieg zal ik toch nog even mijn tas moeten pakken en dat is nooit echt eenvoudig.
Op diverse sites en FB pagina's zijn handige tips te vinden over het weglaten van spullen waarvan je denkt dat ze echt mee moeten.
Eigenlijk is het simpel.....bijna niets is onderweg niet te koop en alles wat je thuislaat hoef je niet mee te sjouwen.

Toen ik in 2012 in Hoek van Holland de deur uitstapte had ik het gevoel dat ik een half varken op mijn rug had hangen, maar bij aankomst in Santiago was het gevoelsmatig nog maar een biggetje.

Vandaag was het een dag van afscheid nemen en heb ik met mijn familie gezellig gebruncht in het huis waar mijn moeder verblijft.
Uiteraard was dat gezellig en na afloop emotioneel om afscheid van mijn moeder te moeten nemen.
Tenslotte is zij al op de ver gevorderde leeftijd van 87 en een mensje van alle dag.

Nu rest mij nog een laatste werkdag en het definitief inpakken van mijn "half varken".

Geduld is een schone zaak.

Nog een kleine drie weken en mijn wandeling vanuit Santiago de Compostella naar Rome gaat eindelijk beginnen.
Het heeft uiteindelijk twee jaar geduurd om zo ver te komen en 31 Mei vlieg ik dus naar Santiago.

Dus uitstel is uiteindelijk geen afstel.

Enige tijd geleden kon ik een ticket boeken voor een directe vlucht naar Santiago en toevallig op de datum die ik gepland had, dus het heeft zo moeten zijn.
De meeste vluchten gaan via Barcelona of Madrid en zijn daardoor vaak drie maal zo duur en ook nog met lange wachttijden aldaar.
Mijn broer was zo attent om mij op deze vlucht te wijzen en ik ben hem hier uiteraard zeer erkentelijk voor.
Dit jaar (en eigenlijk ook het afgelopen jaar) stond het wandelen bij mij een beetje op een laag pitje.
De teller stond eind April op slechts 80 km en dat is natuurlijk niet al te veel, dus besloot ik om in April mee te doen met de "Kennedymars"  van Ridderkerk-Dordrecht-Ridderkerk van de Rotterdamse Wandel Vereniging.
Hiermee stond de teller ineens op 160 km en was ik redelijk afgeknoedeld bij de finish aangekomen in bezit van een oorkonde en drie blaren.
Bij de vorige edities van deze tocht mocht ik altijd in de achterhoede finishen met andere wandelaars die het moeilijk hadden en enige ondersteuning konden gebruiken maar deze keer waren de rollen duidelijk omgedraaid en moest ik over de streep getrokken worden. (Nogmaals bedankt Carla).

Dus .... Met de conditie is niks mis mee en ik ga gewoon in Spanje iedere dag trainen voor de volgende dag.

Uitstel is geen afstel............

Vandaag zou ik beginnen met mijn nieuwe uitdaging ......
Wandelen van Santiago de Compostella waar ik in 2012 was aangekomen naar Rome.

De afgelopen twee jaar had ik er naar uitgekeken en op 1 juni 2014 zou ik vertrekken vanuit Compostella voor een tocht van ruim 2500 km die mij langs de noordkust van Spanje, langs en over de Pyreneeën naar Italië zou brengen tot in Rome waar het eindpunt zou zijn.

Helaas ondanks alle voorbereidingen en trainingen om aan deze tocht te kunnen beginnen heb ik onlangs moeten besluiten dat ik vanwege een  hardnekkige blessure aan mijn onderrug en heupen hiervan tijdelijk af te zien.

Eerst zal ik door middel van deskundig advies en eventuele therapie het een en ander moeten verhelpen voordat ik met een gerust hart op reis zal kunnen gaan.

Dus heb ik nu een afspraak met een podotherapeut en begin van onderaf aan mijn herstel te werken.
Tenslotte moet de basis goed zijn en veel klachten komen voort uit voetproblemen.
Uiteindelijk hoop ik mijn heup en rugklachten onder de knie te krijgen, nou ja, te overwinnen dus.

Dus ....mocht u hier mijn verslag van deze reis gedacht aan te treffen, moet ik u teleurstellen en vragen nog maar een jaartje geduld te hebben.


Groetjes Geert

Het einde is nabij...........

Nadat ik vanmorgen nogal traag op gang kwam, het regende al de hele nacht en het zag er niet naar uit dat het ooit zou stoppen, ging ik op weg naar de " Sint Pietersberg. Voordat ik wegging moest ik nog even mezelf melden bij de receptie van camping "Den Dries",de stadscamping van Valkenburg.
 Ik heb hen gelijk gefeliciteerd met het feit dat ze de duurste camping waren die ik de afgelopen jaar was tegengekomen, en dat zijn er ondertussen toch aardig wat.
Maar het maakte geen indruk........

Voordat ik weer de route opgepikt had was het toch al een weer een stuk later geworden, maar ik had de hele dag de tijd om in Maastricht te komen.

Doordat het al uren regende leken de mooie paden door het bos wel aanzwellende beken , die op het punt stonden uit te breken.
Gelukkig draag ik altijd hoge wandelschoenen anders had ik al snel water geschept. Het begon een beetje te lijken op Noord-Frankrijk waar ik vaak blij was dat moeder aarde mijn schoen aan mij teruggaf.

Maarja , een kleinigheidje hou je altijd.
Ook in de regen was de route erg mooi met beekjes en bossen in een heuvelachtige omgeving.
Ik moest ook flink klimmen en in combinatie met de ietwat natte glibberige paden viel dat niet altijd mee.
Maar een paar kilometer voor Maastricht belandde ik weer in de bewoonde wereld en was het inmiddels droog geworden.
 Ik besloot om nu maar mijn regenpak uit te doen, waarna het natuurlijk gelijk weer flink begon te regenen.
Vanaf het station in Maastricht was het nog maar een km of vier en na uiteraard een bakkie ging ik volle moed op weg.
Het was nog een leuk stuk door het oude gedeelte van de stad met onder andere het Stokstraatkwartier en de OLV-kerk. Daarna nog een klimmetje over het asfalt, tot ik vanwege asfalteringswerkzaamheden de rimboe ingestuurd werd met uiteraard......bagger.
Ik kwam uit bij Chalet Bergrust , waar je een oorkonde kan halen als je het Pieterpad gedaan hebt.
Vandaar was het een grindweg langs de groeve met een leuk uitzichtpunt, waar ik nog even foto's gemaakt heb.
 Toen was het nog een stukkie.... En ja hoor , na 492 km aanmodderen was ik bij het eindpunt.
 Een wegwijzer naar oa Pieterburen en ook een ander pad dat in .......Hoek van Holland eindigt.


Was maar 396 km........ Maar ik ga toch mooi met de trein....

En nu....al mijn kleren wassen en uurtje in bad zitten weken.

Zie er onderhand uit als een zwerver en al mijn kleren zijn inmiddels aan het ontbinden.

Maar het was het waard.........

Prinsheerlijk geslapen..........

Het was natuurlijk een leuke "clifhanger", maar ik moest toch uitwijken naar Hotel Prins.
Het meisje van Brasserie Murphy was bang dat haar kinderen mij vroeg wakker zouden maken en haar man had last van een ochtendhumeur.Zei ze dus.....!!

 Oftewel, mijn premiere als couche surfer ging mooi niet door. Had ook niet anders verwacht natuurlijk, was meer een grapje.

Omdat Sittard helaas geen camping heeft (belachelijk, in Frankrijk heeft ieder stadje een gemeente camping) en ik ook niet bij de vrouw van de burgemeester mocht slapen omdat haar man toevallig thuis was, moest ik een hotel opzoeken.
Het kostte evenveel als dat ik voor de rest van de week betaald had om te slapen.

Maarja ......het is vakantie zullen we maar zeggen.
Bij het afrekenen gisteravond bij de Brasserie mocht ik een draai geven aan het rad van avontuur en won 50% korting op mijn volgende diner.
 Maar ik ben op doorreis en dat gaat hem niet worden. Dus zat ik in plaats daarvan vanmorgen aan het warme appelgebak met ijs en slagroom.

Vandaag liep ik richting Valkenburg en was van plan om te stoppen bij camping" De Bron".
Ik was daar 38 jaar terug nog geweest met mijn vrienden, toen iedereen uit het Westland nog naar Valkenburg ging voor vakantie.
Alleen moest ik dan halverwege de laatste etappe van de route ergens linksaf, en heb helaas het zandpad gemist.

Onderweg werd ik nog een soort van aangevallen door een zwart k..hondje waar van het bazinnetje zei "hij doet niets hoor" , maar ondertussen hing hij bijna in mijn kuiten.
 Dus heb ik in onvervalst Westlands even gezegd dat ze hem moest muilkorven en aan de lijn moest houden voordat ze hem een spuitje liet geven.

Maar ze bleef lachen......

 Na een aantal uurtjes stappen was ik dus in de gemeente Strabeek en pfffff het duurde maar voordat ik eindelijk in het centrum van Valkenburg was.
Op een terrasje eerst maar even heerlijk gegeten en een trappistje gedronken.

En nu moet ik nog een stukje klimmen naar Camping "Op Den Dries", waar ik waarschijnlijk mijn tentje laat staan en morgen naar Maastricht wandel , met de trein terug naar Valkenburg en dan donderdag Barbara ontmoet op het station van Maastricht.

 Leuk bedacht en ik kan een dagje zonder "zak" op stap. Want kamperen in Maastricht .......is er ook niet bij....

En bij de"vrouw "van de burgemeester wil ik deze keer zeker niet slapen.......

Bloody monday....

Die slaan we voortaan maar over, noem ik voortaan de dag na zondag gewoon dinsdag!!!!!
 Vanmorgen alles op mijn gemakkie gedaan, iets later opgestaan en langer gedoucht. Tent opgeruimd en afgebroken, koffie gemaakt en ontbeten.
Ik was van plan om bij de camping-kantine nog even een tweede bakkie te nemen , maar tot mijn grote verdriet was hij gesloten.

Dan maar op weg en ik wilde tot een stukje voor Sittard komen vandaag, om dan morgenochtend gezellig binnen te vallen.
Op de kaart stond na een km of 10 een kop en schotel dus zullen ze daar wel koffie hebben ......dacht ik.
Het was weer zandpad, bos, bospaadjes, akkers met asperges en karrensporen .
Kwam zelfs een karretje tegen dat op het zandpad reed, de weg was lang en het pad was breed?

 Uiteindelijk kwam ik dus in Slek , de vlek op de kaart met het kop en schoteltje. Café, broodjeszaak en restaurantje......helaas gesloten op maandag.
De moed zonk in mijn schoenen, hoe kunnen ze dat nu een cafeïne-verslaafde aandoen?
 Snel verder gegaan (nou ja , een soort van snel ) en ik moest weer een stuk over het land van de zuiderburen.
Na een tijdje baggeren over een boerenpad kwam ik in Issenbruch een pandje tegen met een uithangvlag ? Issi's KOFFIE-terras....... En de poort stond half open en ik zag borden met allerlei aanbiedingen van koffie met vlaai tot complete lunches.
 Dus ik kikkerde gelijk helemaal op en trok aan de bel... Helaas trapte het meisje dat verscheen op mijn hart toen ze zei dat ze helaas gesloten waren.
Pislink stapte ik verder en in no time stond ik in het centrum van Sittard, waar ik morgenochtend pas wilde aankomen.
Na een wilde tocht langs de beek belandde ik op het eindpunt van deze etappe, en gelukkig zag ik een Brasserie met mensen op het terras, dus kon ik eindelijk mijn behoefte doen.
 Ik bedoel dus het tekort aan cafeïne aanvullen. Het meisje wat mij netjes bedient bij deze Brasserie Murphy's vindt alles oke'.
Als ik in het stadspark slaapt is oke',
 Dat ik vis wil eten vindt ze goed,
 Buiten eten mocht ook al, en ga zo maar door.

Ik denk dat ik vraag of ik niet bij haar op de bank kan slapen,
of ben ik met mijn 56 jaar te oud zijn om couche-surfen te beginnen.....?

Voorlopig heb ik weer gegeten en gedronken.

Nog......40 km te gaan in 2 1/2 dag.

Als ik dat maar red.