Vanmiddag stond ik aan de poort van St.Jean de pied de Porte en plotseling realiseerde ik mij dat dit toch wel een gigantische mijlpaal is die ik nu bereikte.
In 2 maanden en 7 dagen ben ik helemaal tot hier gelopen,waar de meeste Compostellagangers starten.
Vandaag was het weer genieten onderweg , het begon al tijdens het ontbijt toen ik de zon achter de berg vandaan zag komen.
Dan zie je pas hoe snel dat gaat....
Gisteren samen met de Baskische eigenaar van de gite een leuke avond gehad met veel Baskische liederen.
En ....ook nog een vocale bijdrage van Belleman Emiel.
Vandaag ging de weg dus van Ostabat naar St.J.d.P.d.P. en ik had het idee dat ik de Pyreneen kon aanraken.
Ik slaap hier in de Gite L Esprit de Chemin ,de geest van de weg ,die door Nederlandse vrijwilligers gerund wordt.
Dus toen ik binnen stapte riep ik "VOLLUK" en werd toch nog vreemd aangekeken.Vond ik gewoon effe leuk na mijn emotionele moment bij het binnenkomen van de stad.
Dus beste luistervrienden ,morgen begint weer een nieuw avontuur ,het Spaanse gedeelte van de Camino.
Zal even wennen zijn na Frankrijk waar ik niet echt veel pelgrims ben tegen gekomen, het is hier al stukken drukker.
Gisteren richting Ostabat kwamen we nog een hooi pukkeltje tegen,een bijna kale berg en een pad dat kaarsrecht over de top ging met bovenop een in platanen gehulde kapel.Prachtig om te zien ,je zag het pad van begin tot het einde in plaats dat je telkens weer een bocht omgaat en ziet dat je nog niet boven bent.
Ik ben als een raket naar boven geklommen en genoot van het mooie uitzicht in de schaduw op de top.
Maarja ,deze pukkel was nog maar 304 mtr en er komen nog veel hogere drempeltjes.
Ik kijk er naar uit........
woensdag 8 augustus 2012
maandag 6 augustus 2012
Wat ik bijna vergeten was
Vandaag ging de wandeling van Cortez naar 3km voorbij Sauvetern-de-Bearn, naar een gite in Osserain-Rivareyte of all places.
In Sauvetern de Bearn kon ik even op de computer in een bar , want de Cyberbase waar je normaal gebruik kan maken van een computer was morgen pas weer open en natuurlijk had de toeristenmevrouw geen alternatief.
Maar onderweg naar de gite "villa mon reve";oftewel mijn droom ,bedacht ik mij dat ik iets belangrijk was vergeten te vertellen.
Gisteren kwamen we langs een punt waar je normaal gesproken de Pyreneeën kan zien liggen,maar het was zo bewolkt dat ze er niet te zien waren.
Maar vandaag was het beter weer en waren we ze weer een 30 tal km genaderd en konden we genieten van die toch wel serieuze pukkels in het landschap die we over twee dagen moeten gaan beklimmen.
Emiel werd weer ietwat wit om zijn neus ,normaal heeft hij al moeite met een verkeersdrempel.
Onze gastheer van deze gite Pascal vertelde dat we nu in Baskenland zijn en dat de grens het riviertje was dat we net waren overgestoken.Dus onofficieel zijn we Frankrijk al uit.
Nog twee dagen voor St.Jean de pied de Porte...........Morgen bij een Baskische opvang waar gezongen schijnt te worden en dus een gezellig feestje gebouwd gaat worden en overmorgen bij Nederlandse vrijwilligers.
Oja, er staat hier een weegschaal in de badkamer en ik stond er net even op!!!!!
Nu begrijp ik waarom mijn rugzak nog steeds zo zwaar aanvoelt,de verhouding is een beetje zoek en dat komt niet door mijn rugzak....
Ben nog lang niet op mijn geboortegewicht.
Alles komt goed.
In Sauvetern de Bearn kon ik even op de computer in een bar , want de Cyberbase waar je normaal gebruik kan maken van een computer was morgen pas weer open en natuurlijk had de toeristenmevrouw geen alternatief.
Maar onderweg naar de gite "villa mon reve";oftewel mijn droom ,bedacht ik mij dat ik iets belangrijk was vergeten te vertellen.
Gisteren kwamen we langs een punt waar je normaal gesproken de Pyreneeën kan zien liggen,maar het was zo bewolkt dat ze er niet te zien waren.
Maar vandaag was het beter weer en waren we ze weer een 30 tal km genaderd en konden we genieten van die toch wel serieuze pukkels in het landschap die we over twee dagen moeten gaan beklimmen.
Emiel werd weer ietwat wit om zijn neus ,normaal heeft hij al moeite met een verkeersdrempel.
Onze gastheer van deze gite Pascal vertelde dat we nu in Baskenland zijn en dat de grens het riviertje was dat we net waren overgestoken.Dus onofficieel zijn we Frankrijk al uit.
Nog twee dagen voor St.Jean de pied de Porte...........Morgen bij een Baskische opvang waar gezongen schijnt te worden en dus een gezellig feestje gebouwd gaat worden en overmorgen bij Nederlandse vrijwilligers.
Oja, er staat hier een weegschaal in de badkamer en ik stond er net even op!!!!!
Nu begrijp ik waarom mijn rugzak nog steeds zo zwaar aanvoelt,de verhouding is een beetje zoek en dat komt niet door mijn rugzak....
Ben nog lang niet op mijn geboortegewicht.
Alles komt goed.
Aan de champagne........
Eergisteren waren Karel en Dries uit België in de refuge in Hagetmau,die daar een dagje rust namen .Zij liepen vanaf Limoge al voor ons en wij kwamen telkens in het gastenboek hun naam tegen in de andere refuge`s.
In Hagetmau waren dus drie dagen feesten en het was ook s nachts nog onrustig Toen we vertrokken stonden er overal in de stad tentjes met ronkende hun roes uitslapende jongelui.
Gelukkig had het s nachts ook nog even lekker geregend , dus waren ze een beetje afgekoeld.
De hele dag rommelde het in de verte en heeft de zon zich niet laten zien , maar meer als een beetje miezer hebben we niet gehad.
Totdat we aankwamen in Ortez , daar kwamen we precies op tijd in de refuge in de Rue De Horloge .
Wat trouwens een hele leuke refuge was in een toren op de tweede verdieping,Het was een onderdeel van een soort semenarie.
Toen begon het serieus te regen en toen ik Barbara belde vertelde ze mij dat het daar ook goot.
Karel en Dries waren ook in deze refuge en het was Karel zijn laatste dag omdat hij nu de hele Camino gelopen had.
Hij was in 2008 in Ortez begonnen en naar Santiago gelopen.En dat beviel hem zo goed dat hij sindsdien vanaf thuis een etappe gelopen had en telkens doorging waar hij gestopt was.Zo was hij dit jaar vanaf Limoge gestart samen met zijn zoon Dries.Dus zaten we dat gisteren te vieren met champagne.
Emiel had een paar dagen geleden nieuwe schoenen gekocht en die vielen erg tegen,ze zijn te slap en de zolen te dun.
Dus gisteren hebben we samen onder het aperitief een gedicht geschreven.
Ortez met zere voeten,
toch zal ik verder moeten.
Morgen op mijn sandalen
Wil ik Compostella halen
Mijn nieuwe schoenen geef ik een schop
Ik loop er geen meter meer op.
Nou en dat loopt een stuk beter , die sandalen en tot St.Jean de Pied zal het wel lukken.
Vandaag bekeek ik mijn eigen schoenen en ook mijn hakken raken al aardig versleten.Ik loop er nu zo`n kleine duizend km op en eigenlijk moeten ze meegaan tot Compostella.
We gaan het zien...........
In Hagetmau waren dus drie dagen feesten en het was ook s nachts nog onrustig Toen we vertrokken stonden er overal in de stad tentjes met ronkende hun roes uitslapende jongelui.
Gelukkig had het s nachts ook nog even lekker geregend , dus waren ze een beetje afgekoeld.
De hele dag rommelde het in de verte en heeft de zon zich niet laten zien , maar meer als een beetje miezer hebben we niet gehad.
Totdat we aankwamen in Ortez , daar kwamen we precies op tijd in de refuge in de Rue De Horloge .
Wat trouwens een hele leuke refuge was in een toren op de tweede verdieping,Het was een onderdeel van een soort semenarie.
Toen begon het serieus te regen en toen ik Barbara belde vertelde ze mij dat het daar ook goot.
Karel en Dries waren ook in deze refuge en het was Karel zijn laatste dag omdat hij nu de hele Camino gelopen had.
Hij was in 2008 in Ortez begonnen en naar Santiago gelopen.En dat beviel hem zo goed dat hij sindsdien vanaf thuis een etappe gelopen had en telkens doorging waar hij gestopt was.Zo was hij dit jaar vanaf Limoge gestart samen met zijn zoon Dries.Dus zaten we dat gisteren te vieren met champagne.
Emiel had een paar dagen geleden nieuwe schoenen gekocht en die vielen erg tegen,ze zijn te slap en de zolen te dun.
Dus gisteren hebben we samen onder het aperitief een gedicht geschreven.
Ortez met zere voeten,
toch zal ik verder moeten.
Morgen op mijn sandalen
Wil ik Compostella halen
Mijn nieuwe schoenen geef ik een schop
Ik loop er geen meter meer op.
Nou en dat loopt een stuk beter , die sandalen en tot St.Jean de Pied zal het wel lukken.
Vandaag bekeek ik mijn eigen schoenen en ook mijn hakken raken al aardig versleten.Ik loop er nu zo`n kleine duizend km op en eigenlijk moeten ze meegaan tot Compostella.
We gaan het zien...........
zaterdag 4 augustus 2012
Gelukkig viel het mee.....
Na mijn onfortuinlijke duik in een waterafvoerput gisteren had ik toch wel veel last van mijn rechterknie,maar gelukkig had ik nog zalf en mijn medepelgrim Voltare.
Nadat ik lekker gegeten had in Mont De Marsan was ik naar de refuge gestrompeld en dacht niet dat ik vandaag kon wandelen.Na het innemen van de Voltare ben ik gaan slapen ,maar iedere keer dat ik mijn been bewoog deed het verrekte zeer.
Vanmorgen bij het opstaan was de pijn al aardig weggezakt en ben ik toch maar van start gegaan, en de etappe van vandaag was gelukkig vanwege de ligging van de refuge's maar 17 km dus dat was het proberen waard.
Emiel had gisteren nieuwe schoenen moeten kopen en was ook voorzichtig omdat ze nog ingelopen moesten worden.Vanmorgen nog een pilletje genomen en mijn knie met zalf gemasseerd en ik had bijna geen last.Het was een pak van mijn hart ,voor hetzelfde geld had ik weer moeten blijven herstellen en dat duurt weer een paar dagen.
Onderweg was het bewolkt en dus prima wandelweer en de wandeling ging vandaag naar Hagetmau ,waar een jaarlijks feestweekend aan de gang is.Het schijnt iets met stierenvechten te maken te hebben en de gehele jeugd loopt hier in aangepaste kledij rond.Overal zijn barretjes en terrasjes en tijdens onze intocht trokken we nogal de aandacht en wilden vooral met kabouter plop op de foto.Gelukkig hoefde ik alleen maar te kijken en luisteren naar het gebral van de plaatselijke jeugd.Wel leuk hoor .
Onderweg naar hier kwamen we in Horserieu, waar een barretje was , maar toevallig werd de dochter van de bareigenaars gedoopt en was de bar gesloten.Dus geen koffie onderweg ,het kan niet altijd meezitten zullen we maar zeggen.We hebben vlakbij de kerk maar even pauze genomen en wat gegeten en konden zo het feest nog een beetje meemaken.
En nu moeten we noodgedwongen feestvieren met al die aspirant stierenvechters.
Je kan wel merken dat we al dichtbij Spanje komen, ook het landschap is erg zuidelijk met palmbomen en zelfs soms bananenplanten....
Het is wachten op de Spaanse schonen.........
Nadat ik lekker gegeten had in Mont De Marsan was ik naar de refuge gestrompeld en dacht niet dat ik vandaag kon wandelen.Na het innemen van de Voltare ben ik gaan slapen ,maar iedere keer dat ik mijn been bewoog deed het verrekte zeer.
Vanmorgen bij het opstaan was de pijn al aardig weggezakt en ben ik toch maar van start gegaan, en de etappe van vandaag was gelukkig vanwege de ligging van de refuge's maar 17 km dus dat was het proberen waard.
Emiel had gisteren nieuwe schoenen moeten kopen en was ook voorzichtig omdat ze nog ingelopen moesten worden.Vanmorgen nog een pilletje genomen en mijn knie met zalf gemasseerd en ik had bijna geen last.Het was een pak van mijn hart ,voor hetzelfde geld had ik weer moeten blijven herstellen en dat duurt weer een paar dagen.
Onderweg was het bewolkt en dus prima wandelweer en de wandeling ging vandaag naar Hagetmau ,waar een jaarlijks feestweekend aan de gang is.Het schijnt iets met stierenvechten te maken te hebben en de gehele jeugd loopt hier in aangepaste kledij rond.Overal zijn barretjes en terrasjes en tijdens onze intocht trokken we nogal de aandacht en wilden vooral met kabouter plop op de foto.Gelukkig hoefde ik alleen maar te kijken en luisteren naar het gebral van de plaatselijke jeugd.Wel leuk hoor .
Onderweg naar hier kwamen we in Horserieu, waar een barretje was , maar toevallig werd de dochter van de bareigenaars gedoopt en was de bar gesloten.Dus geen koffie onderweg ,het kan niet altijd meezitten zullen we maar zeggen.We hebben vlakbij de kerk maar even pauze genomen en wat gegeten en konden zo het feest nog een beetje meemaken.
En nu moeten we noodgedwongen feestvieren met al die aspirant stierenvechters.
Je kan wel merken dat we al dichtbij Spanje komen, ook het landschap is erg zuidelijk met palmbomen en zelfs soms bananenplanten....
Het is wachten op de Spaanse schonen.........
vrijdag 3 augustus 2012
Belgen zijn geen ezels..........
Gisteren verscheen onverwachts Walter, een vriend van Emiel mijn Belgische medepelgrim, bij onze refuge in Monte Marsan met zijn vriendin Julia.
Ondanks alle inspanningen die ik gedaan had de laatste 10 dagen om een beetje Vlaams te verstaan begreep en verstond ik geen woord van hetgeen zij elkaar te vertellen hadden.Zij komen allebei uit dezelfde streek en vervallen gelijk in een heel specifiek dialect .
Vandaag ging Walter dus een dagje meestappen en zij hadden genoeg te bespreken en ik liep dus maar een stukje achter hen totdat Mevrouw de Bruin onmiddellijk afscheid wilde nemen en ik gehaast een bosje in wilde duiken.
Helaas zag ik een put van de waterafvoer over het hoofd die geheel overgroeid was en dook met mijn linkerbeen zo n 70 cm naar beneden en mijn rechter klapte een beetje dubbel.
Dat was geen fijne houding ,zeker niet omdat Mevrouw De Bruin nu wel erg aandrong om het pand te verlaten.
Bij deze ongelukkige actie heb ik mijn linker enkel en mijn rechterknie bezeerd , denk dat de bandjes het niet echt fijn vonden en nu als ik gepauzeerd heb verrek ik van de pijn , maar het is na 10 stappen wel weer te doen.
Hierna vervolgde ik mijn weg en zag dat ik al snel rechtsaf moest en kwam na enige tijd weer op een heidegebied terecht.Ik verwachte dat mijn Belgische vrienden voor me zouden lopen en had er aardig de pas erin om ze in te halen.
Uiteindelijk heb ik maar gebeld naar Emiel , die zei dat ze verkeerd gelopen waren en nu achter mij liepen.
Het was een leuke route en kwamen zelfs nog een barretje tegen waar ik lekker koffie kon drinken.
Later op de dag liet ik kleine Geert even uit en zag mijn Belgen wederom verkeerd lopen.
Dus ik riep en zei dat ze inderdaad geen ezels waren omdat die zich maar een keer aan een steen stoot en zij dus nu al twee keer.
Uiteraard zag ik later ook een pijltje over het hoofd en staat het nu 2-1 voor Holland.
Al lekker op tijd bereikten we het doel van de dag.......Saint-Sever
De refuge is gelegen in een oud klooster der Jacobijnen, wat nu een museum is.
Ben bang dat ik morgen even pijn zal hebben voordat ik weer een beetje soepel loop en ben blij dat het nog een paar dagen duurt voordat we de Pyreneeën bereiken.
Ondanks alle inspanningen die ik gedaan had de laatste 10 dagen om een beetje Vlaams te verstaan begreep en verstond ik geen woord van hetgeen zij elkaar te vertellen hadden.Zij komen allebei uit dezelfde streek en vervallen gelijk in een heel specifiek dialect .
Vandaag ging Walter dus een dagje meestappen en zij hadden genoeg te bespreken en ik liep dus maar een stukje achter hen totdat Mevrouw de Bruin onmiddellijk afscheid wilde nemen en ik gehaast een bosje in wilde duiken.
Helaas zag ik een put van de waterafvoer over het hoofd die geheel overgroeid was en dook met mijn linkerbeen zo n 70 cm naar beneden en mijn rechter klapte een beetje dubbel.
Dat was geen fijne houding ,zeker niet omdat Mevrouw De Bruin nu wel erg aandrong om het pand te verlaten.
Bij deze ongelukkige actie heb ik mijn linker enkel en mijn rechterknie bezeerd , denk dat de bandjes het niet echt fijn vonden en nu als ik gepauzeerd heb verrek ik van de pijn , maar het is na 10 stappen wel weer te doen.
Hierna vervolgde ik mijn weg en zag dat ik al snel rechtsaf moest en kwam na enige tijd weer op een heidegebied terecht.Ik verwachte dat mijn Belgische vrienden voor me zouden lopen en had er aardig de pas erin om ze in te halen.
Uiteindelijk heb ik maar gebeld naar Emiel , die zei dat ze verkeerd gelopen waren en nu achter mij liepen.
Het was een leuke route en kwamen zelfs nog een barretje tegen waar ik lekker koffie kon drinken.
Later op de dag liet ik kleine Geert even uit en zag mijn Belgen wederom verkeerd lopen.
Dus ik riep en zei dat ze inderdaad geen ezels waren omdat die zich maar een keer aan een steen stoot en zij dus nu al twee keer.
Uiteraard zag ik later ook een pijltje over het hoofd en staat het nu 2-1 voor Holland.
Al lekker op tijd bereikten we het doel van de dag.......Saint-Sever
De refuge is gelegen in een oud klooster der Jacobijnen, wat nu een museum is.
Ben bang dat ik morgen even pijn zal hebben voordat ik weer een beetje soepel loop en ben blij dat het nog een paar dagen duurt voordat we de Pyreneeën bereiken.
donderdag 2 augustus 2012
kadenge dang
De route van vandaag ging van Roquefort De Morsan naar Mont De Morsan , dus er was veel Morsan te zien vandaag.
Het begon goed met een mooie wandeling over de heide met hier en daar een dennenboom en veel varens , maar ook veel zand wat het wandelen er niet makkelijker op maakte.Volgens de beschrijving kwamen we geen plaatsjes van betekenis tegen en ik had me er al op ingesteld dat het een koffieloze dag zou worden.Na een km of 10 stopte er een auto bij ons en een mevrouw vertelde dat in het volgende dorpje , Bostens ,in de hal van de kerk een speciale ruimte was ingericht voor pelgrims die daar pauze konden nemen en koffie konden zetten.
Dat was effe lekker zeg , en het was ook nog een heel oud en mooi kerkje .Ze vertelde dat aan overnachtingsplaats nog gewerkt wordt , maar in de toekomst zal het een complete refuge worden.
Nou , ik denk niet dat ik er voor terug kom ......maar toch fijn voor de pelgrims die na mij komen.
De refuge in Roquefort was ook heel goed geregeld en alles zag er keurig uit.
Het was op basis van donativo , oftewel een vrijwillige bijdrage.
Nadat we Bostens verlaten hadden kwamen we in Gallieres waar ook nog een bar was , dus mijn koffie zat voor vandaag wel goed.
De laatste 10 km was weer over een voormalige spoorbaan , ditmaal een mooi geasfalteerd fietspad die in een streep kaarsrecht naar Mont De Marsan loopt.
Kortom een mooie bewolkte dag en weinig werk voor Larissa en Sabine
Het begon goed met een mooie wandeling over de heide met hier en daar een dennenboom en veel varens , maar ook veel zand wat het wandelen er niet makkelijker op maakte.Volgens de beschrijving kwamen we geen plaatsjes van betekenis tegen en ik had me er al op ingesteld dat het een koffieloze dag zou worden.Na een km of 10 stopte er een auto bij ons en een mevrouw vertelde dat in het volgende dorpje , Bostens ,in de hal van de kerk een speciale ruimte was ingericht voor pelgrims die daar pauze konden nemen en koffie konden zetten.
Dat was effe lekker zeg , en het was ook nog een heel oud en mooi kerkje .Ze vertelde dat aan overnachtingsplaats nog gewerkt wordt , maar in de toekomst zal het een complete refuge worden.
Nou , ik denk niet dat ik er voor terug kom ......maar toch fijn voor de pelgrims die na mij komen.
De refuge in Roquefort was ook heel goed geregeld en alles zag er keurig uit.
Het was op basis van donativo , oftewel een vrijwillige bijdrage.
Nadat we Bostens verlaten hadden kwamen we in Gallieres waar ook nog een bar was , dus mijn koffie zat voor vandaag wel goed.
De laatste 10 km was weer over een voormalige spoorbaan , ditmaal een mooi geasfalteerd fietspad die in een streep kaarsrecht naar Mont De Marsan loopt.
Kortom een mooie bewolkte dag en weinig werk voor Larissa en Sabine
woensdag 1 augustus 2012
1000 km grens overschreden.............
Vanmorgen ben ik de duizend km grens voorbij gegaan ,in Retjons staat daar een speciale km paal van.
Gisteren hadden we de etape van De Bazas naar Captieux met 7 km verlengd omdat we dan vandaag een normale afstand konden lopen van 27 km inplaats van 34.We konden slapen in een gite bij een oud boerinnetje in Bizonne , wat bestaat uit een boerderij en verder staat er niets meer....Vroeger stond er nog een treinstation maar ook die was opgedoekt.
Beetje eenzaam voor haar ,zeker nu haar man vorig jaar overleden is.
De gite was keurig en mooi gelegen en de kippen scharrelden er lekker omheen.Helaas hadden we geen eitje bij het ontbijt , maarja ..alles was afgemeten tot de boter aan toe.Op deze manier heeft ze nog een klein inkomen en een beetje aanspraak daar in dat gat in de grond.
Voordat we daar waren hadden we in Captieux (7 km terug) alvast boodschappen gehaald en heb ik in de gite gekookt.Ik vind het alleen een gemis dat je niet effe lekker op een terrasje kan gaan zitten en een lekker biertje kan nemen om even bij te komen na zo n dag stappen.
Je ziet verder geen mens onderweg als het tegenzit en een beetje in kontact blijven met de bewoonde wereld is ook wel fijn.
Vanaf daar moesten we voornamelijk een voormalige spoorlijn volgen ,dus lekker vlak en ontiegelijk lang rechtuit.Links en rechts maisvelden die mij aan de vierdaagse van Nijmegen deden denken omdat de lus van 10 km die je als man onder de 50 meer moet lopen vaak tussen de maisvelden liggen.
We zagen onderweg nog een eendenboerderij met wel duizend eendekuikens op het veld.
Ze mogen dan wel een leuk leven hebben maar niet voor lang ben ik bang.Maar het was wel een leuk gezicht al die koppies.Ik zat me te bedenken dat ze eigenlijk als wees geboren worden en niets van ouderlijk gezag meekrijgen. Zielig hoor
Later werd het meer dennenbos en heide ,wat een mooi gezicht was ,alleen werd het pad erg zanderig en lastig te lopen.Ook begon de zon lekker te schijnen en was het laatste stuk heet en droog.Je kan wel merken dat het hier echt het zuiden van Frankrijk is en ik ben dan ook blij als het een beetje bewolkt is.
Het is ook nooit goed hè......
Vorige week kwam ik er achter dat ik toch wel een beetje de weg kwijt was, ik feliciteerde iemand per sms met haar verjaardag en dacht dat het één dag te laat was, maar het was zelfs één maand te laat.Ben dus niet alleen tijdloos omdat het glas uit mijn horloge gevallen is ,ik ben nu ook al de maanden kwijt.
Ach zo gaat het en ik zal alles wat ik kwijt raak misschien nog wel terugvinden,
.
Gisteren hadden we de etape van De Bazas naar Captieux met 7 km verlengd omdat we dan vandaag een normale afstand konden lopen van 27 km inplaats van 34.We konden slapen in een gite bij een oud boerinnetje in Bizonne , wat bestaat uit een boerderij en verder staat er niets meer....Vroeger stond er nog een treinstation maar ook die was opgedoekt.
Beetje eenzaam voor haar ,zeker nu haar man vorig jaar overleden is.
De gite was keurig en mooi gelegen en de kippen scharrelden er lekker omheen.Helaas hadden we geen eitje bij het ontbijt , maarja ..alles was afgemeten tot de boter aan toe.Op deze manier heeft ze nog een klein inkomen en een beetje aanspraak daar in dat gat in de grond.
Voordat we daar waren hadden we in Captieux (7 km terug) alvast boodschappen gehaald en heb ik in de gite gekookt.Ik vind het alleen een gemis dat je niet effe lekker op een terrasje kan gaan zitten en een lekker biertje kan nemen om even bij te komen na zo n dag stappen.
Je ziet verder geen mens onderweg als het tegenzit en een beetje in kontact blijven met de bewoonde wereld is ook wel fijn.
Vanaf daar moesten we voornamelijk een voormalige spoorlijn volgen ,dus lekker vlak en ontiegelijk lang rechtuit.Links en rechts maisvelden die mij aan de vierdaagse van Nijmegen deden denken omdat de lus van 10 km die je als man onder de 50 meer moet lopen vaak tussen de maisvelden liggen.
We zagen onderweg nog een eendenboerderij met wel duizend eendekuikens op het veld.
Ze mogen dan wel een leuk leven hebben maar niet voor lang ben ik bang.Maar het was wel een leuk gezicht al die koppies.Ik zat me te bedenken dat ze eigenlijk als wees geboren worden en niets van ouderlijk gezag meekrijgen. Zielig hoor
Later werd het meer dennenbos en heide ,wat een mooi gezicht was ,alleen werd het pad erg zanderig en lastig te lopen.Ook begon de zon lekker te schijnen en was het laatste stuk heet en droog.Je kan wel merken dat het hier echt het zuiden van Frankrijk is en ik ben dan ook blij als het een beetje bewolkt is.
Het is ook nooit goed hè......
Vorige week kwam ik er achter dat ik toch wel een beetje de weg kwijt was, ik feliciteerde iemand per sms met haar verjaardag en dacht dat het één dag te laat was, maar het was zelfs één maand te laat.Ben dus niet alleen tijdloos omdat het glas uit mijn horloge gevallen is ,ik ben nu ook al de maanden kwijt.
Ach zo gaat het en ik zal alles wat ik kwijt raak misschien nog wel terugvinden,
.
Abonneren op:
Posts (Atom)