Vanaf zondag wordt het beter.......

Niet dat het nu zo slecht is maar wandelen met een zonnetje is toch wel fijner.
Vandaag genoten van de wandeling met telkens de vraag of ik mijn jas uit zou trekken of aanhouden wat eigenlijk niet veel uitmaakt want nat wordt je toch.

Gisteren sliep ik als enige in hotel restaurant en bar El Meson in Colunga, dus het was lekker rustig.
Alleen jammer dat er geen ontbijt was maar dat heb ik vlakbij nog even kunnen nemen.
Ik ontmoette daar ook een Nederland stel die vanuit Malaga onderweg waren naar Holland die de Northroute best wel pittig vonden.
Daar ben ik het wel met eens en zeker in vergelijking met de Camino Frances die voor een groot gedeelte over een hoogvlakteloopt en waar dus weinig geklommen moet worden.

Gisteren was ik hen in de bar van het hotel ook al tegengekomen waar zij op zoek waren naar een plek om te eten maar omdat de kokkin pas om 9 uur kwam was dat geen optie.

Na het ontbijt ging ik toen het even droog was op stap maar al snel barste de bui weer los.
Toen ik vanmorgen onder de douche stond hoopte ik dat ik nu het meeste water wel gehad had voor deze dag maar het was even iets anders.
Na zonneschijn kwam regen en andersom.
Op een gegeven moment stond inachtneming en onder een boom te schuilen en zag op mijn navigatie dat op 5 minuten lopen een Albergue was en ik stond op het punt om er heen te lopen toen het weer droog werd.
Maar ja, klagen over het weer heeft weinig zin en ik genoot desondanks van tocht die deze dag lang en zelfs over het strand liep.
Na iedere bocht weer een nieuwe ansichtkaart las ik pas op een blog van "Geert loopt naar Santiago".

Nou deze Geert was daar al heen gelopen dus.......
Onderweg kwam ik vandaag weer veel pelegrinos tegen en sommige keken niet echt blij en waren waarschijnlijk vergeten dat ze dit vrijwillig doen.
Uiteindelijk arriveerde ik in Ribadesella waar vlakbij het strand een Albergue was maar helaas was deze vol en moest ik de brug over op zoek naar een slaapplaats.
Toen ik langs een kledingzaak liep werd ik bijna naar binnen gesleurd en werd mij een heel huis aangeboden om te slapen....

Dus .....alles komt goed ....uiteindelijk

Stralend weer.....

Dat was het zeker vandaag!!!!
Vanmorgen vroeg hoorde ik de regen tegen het raam kletteren en met de nattigheid van gisteren in mijn gedachte zonk de moed in mijn schoenen waar het water net uit was verdampt.

Het duurt altijd even voordat je ingesteld ben op regen tijdens zo'n tocht maar het went nooit echt.
Wandelen kan natuurlijk altijd, al is felle zon tijdens het klimmen net zo wennen.
Eigenlijk wordt je er net zo nat van ....

Gisteren toen ik bij de laatste berg omhoog klom zag ik onder mij de snelweg die vierbaans breed in een tunnel verdween en dacht heel even dat het eigenlijk veel makkelijker zou zijn om deze weg dan maar te nemen.
2800 meter tunnel waar het niet regende, redelijk vlak was en ook nog korter.
Uiteraard ben ik naar boven geklommen waar de regen steeds harder uit de licht begon te vallen maar eenmaal boven werd ik verrast met een soort van "tubeler bells"concert wat mij aan Moke Oldfield deed denken. Boven hoorde je niets anders dan de koeiebellen van de kudde op de berg.
Had het niet willen missen en ik zat zomaar op de eerste rij.

Vanmorgen regende het dus weer en toen ik helemaal niets meer kon bedenken om niet weg te gaan ben ik maar gaan wandelen en tot mijn grote verbazing kon ik van Villavicosia tot Colunga bijna de hele weg de caminoschelpen en pijlen volgen.

Gelukkig was het tussen de buien soms droog en kon ok redelijk opgedroogd inchecken bij een hotelletje hier.



Foto's staan op : Geert Zeestraten Facebook.com

Mevrouw de Bruin.....

Toen ik gisteren eindelijk Avilès uit was wilde Mevrouw de Bruin op het station worden afgezet wat best uitkwam want ik was vlakbij het spoor.
Toen ik langs het spoor met de billen bloot ging kwam de trein al langs en zagen de passagiers mevrouw de bruin net uitstappen wat eigenlijk wel genânt was....

Gisteravond in Gijòn moest ik nog goed zoeken om een restaurant te vinden wat ook nog geopend was, daaraan kon je zien dat het maandag was denk ik.

Uiteindelijk kwam ik in een cideria terecht waar ik een heerlijk ensalade de pulpa nam en voor de vorm een cidera want dat moest ik ook maar eens proeven.
Ik dacht dat het alcoholvrij zou zijn maar toen ik er twee glazen van op had voelde ik wel dat dat niet het geval was.

Maar ik heb me niet laten kennen en heb de fles leeggemaakt.
Het inschenken gaat op een aparte manier waarbij de cideraist de fles zo hoog mogelijk en het glas zo laag mogelijk houdt.

Beetje spastisch om te zien

Vandaag verliet ik Gijõn maar was eerst even koffie met een croissant gaan nuttigen en de koffie werd geserveerd op een blad met een klein croissantjes en een klein glaasje verse sinaasappelsap .
Voor de prijs van €1,40 ....en bij ons in Nederland betaal je 2,50 en hoop je dat er een koekje bij zit....

Toen ik bijna de stad uit was begon het zachtjes te regenen en ik twijfelde of ik de was moest binnenhalen want die hing nog aan mijn rugzak te drogen.
Dit gebeurde vandaag wel een keer of drie en toen ik uiteindelijk boven op de hoogste berg liep brak de regen echt door en was ik in de kortste tijd doorweekt.

Dus hang ik de was morgen maar weer buiten.

Personeelswissel .....

Toen ik zondag eindelijk het hotel in Piedrasblancas verliet om naar Avilés te wandelen bleef mijn navigator maar zeuren dat hij terug naar het hotel wilde en heb hem maar laten gaan.
Hij is onmiddellijk na vertrek vervangen door een tot nu toe attentere wegwijs  Signorita die mij tot dusver op het goede pad heeft weten te houden.

Dus door deze wissel was ik nog iets later in  Avilès dan verwacht maar dat mocht de pret niet drukken.
Het wandelen door zo'n stad op zoek naar een slaapplek duurt vaak langer dan je wilt en ik was dan weer blij dat ik bij de Albergue was.
Avilès heeft een gezellig en oud centrum waar echt het uitgaansleven zich afspeelt, maar het was ook zondag en dus lekker druk.

Maandag vroeg vertrokken naar Gijon, wat nog een flinke tippel was en het duurde een tijd voordat ik uiteindelijk Avilés uit was.
Na wat gebruikelijke klimpartijen liep ik met een stevige wind in de rug naar de stad toe .
Het eerste wat je ziet van de stad is een industriegebied met veel stof rook en herrie en colonnes vrachtwagens die als mieren achterelkaar aan rijden om grondstoffen te brengen .

Uiteindelijk in de stad vond ik nou niet echt een oud centrum ...... Eigenlijk had ik het niet gemist als ik het overgeslagen had...

Heerlijk geslapen.....

Gisteravond kwam ik laat aan in  Piedrasblancas en ben naar het eerste hotel gegaan die ik tegenkwam.
Kost wel even iets meer dan een albergue maar dan heb je ook wat.
Wist ook niet waar ik de albergue moest zoeken en of er nog wel plaats zou zijn.

S'morgens was ik bijtijds vertrokken uit Soto de Luiña en moest al snel klimmen uiteraard want vlakke stukken kom je niet veel tegen maar deze keer kon ik vrij lang de signalering van de camino volgen en was vrij vroeg in Muras de Nalon.
Ik had nog het debacle van die dag daarvoor in mijn hoofd en besloot door te lopen naar Piedrasblancas zo'n 13 km verder. Onderweg genoten van de vele vergezichten van de kust en andere ansichtkaartachtige taferelen.

Al snel nadat ik Muros de Nalón verlaten had raakte ik van het pad en stuurde mijn navigatie mij over een pad waar waarschijnlijk de laatste jaren geen gebruik meer van was gemaakt en moest ik mezelf een weg banen door brandnetels en ander fijn maar kniehoog spul.
Zelfs moest ik over en onder omgevallen bomen kruipen wat niet echt gemakkelijk was.

Na een uurtje ploeteren kwam ik gelukkig weer op een "normaal" pad waar zelfs de schelpen weer stonden en ook kwam ik weer pelgrims tegen.
Tegen de stroom in worstelen is wel een avontuur op zich maar kost wel veel extra tijd.
Het was dus al flink later geworden en ik had nog twee bergen te gaan waarbij ik oog in oog kwam te staan met een kudde geiten boven op de berg.
Nu had ik wel eens zoiets meegemaakt in Drente en was erg op mijn hoede omdat de "belhamel" zich graag doet gelden om zijn dames te beschermen.

Maar het viel mee en ik kon ongeschonden mijn wandeling voortzetten.
Inmiddels was het al laat en de batterij van mijn navigatie was bijna leeg en de powerpack die ik had was een paar dagen terug uit mijn zak gegleden doordat het stiksel van mijn nieuwe broek minder sterk was dan noodzakelijk.

Maar ik heb het weer overleefd en vandaag doen we het maar weer iets rustiger aan en geniet van de omgeving.

Een hobbel te veel ....

Met veel zin vertrok ik vanmorgen uit de albergue in Cavavedo, niet dat de albergue zo slecht was maar wilde  graag weer een stukje verder komen.
Nadat we afscheid genomen hadden van elkaar vluchtte ik de berg op en op de kaart had ik gezien dat deze tocht 8 hoogtepunten kende en dat het weer flink klimmen en dalen werd.
Al snel ging de weg inderdaad omhoog en begon het weer te betrekken.
Zachtjes viel de motregen uit  de lucht en later stak er ook nog een flink briesje op wat het ook nog koud maakte.
Mijn navigatie mevrouw of meneer had er ook moeite mee en wilde mij telkens laten klimmen waar echt geen pad was en na de zoveelste poging ben ik maar de berg afgestrompeld.
Oftewel bergafwaarts net als mijn humeur.

Dus was ik na 4 uur weer terug bij af en had er de balen van.
Uit frustratie toen maar de bus genomen en ben toch nog op de plaats van bestemming gekomen.

En daar zit je dan in Soto de Luina en eigenlijk niets anders te doen dan je wasje en wachten tot het etenstijd is.

Gisteren in de albergue ontmoette ik een voornamelijk Franstalige Belg die in Puy en Veley gestart was en mij de gebruikte kaarten van de North route gaf zodat ik iets makkelijker de weg ga vinden.
Toch blijft de route tegengesteld lopen wel een uitdaging en dat maakt het wel spannend 😂
Zolang het goed gaat.

Ik had verwacht dat omdat ik veel mensen tegen kom weinig contact zou hebben maar tot dusver lukt dat nog best en heb regelmatig kramp in mijn kaken van het lachen.
Er lopen best wel een hoop dwazen rond op de Camino en ik ben er een van.

Morgen weer een nieuwe dagen nieuwe kansen......

Het zit niet altijd mee....

Gisteravond kwam ik na een pittig tochtje aan bij de albergue in Villa Luarca die helaas completo was, dus vol. 

Na even wat gedronken te hebben op een terrasje ben ik dus maar doorgelopen naar een camping iets verderop en om daar te staan was geen straf zo pal aan zee met uitzicht op de klif met het beroemde vuurtoren en begraafplaats Faro de Luarca ....

De eerste medebewoner op de camping was een Nederlandse die mij verleidde met een glaasje wijn en veel levensfilosofie zodat het nog lang onrustig bleef op de camping. 

 Na de koffie in a Carida die morgen heb ik afscheid genomen van Theo en Agnes , de krasse knarren  uit het mooie brabantsche land die ook met hun Camino bezig zijn. 

Het ging mij aan mijn hart en hoop dat alles goed gaat met hen ...

Vele km lang zag ik rechts van mij in de mist een flinke berg lonken en ik verwachte ook wel dat ik daar overheen zou moeten. 

En dat was ook zo  !!!

Maar pas toen de mist was opgetrokken en de zo'n flink scheen mocht ik aan de klim beginnen tot ongeveer 500 mtr. luarca is een plaats met haventje en ik moest dus ook de 500 mtr afdalen tot zeeniveau. 

Maar dat mag de pret niet drukken ....